Ο Λάζαρος Ούλης είναι το «ελληνικό δαιμόνιο».

Ο αντιφατικός κυρ(ι) Ούλης είναι ένας άνθρωπος της πράξης. Σκεφτείτε: βγήκε παραπονούμενος στην ενημερωτική αναφορά των 8 διότι δεν μπορεί να οργώσει το χωράφι του με τόσους πρόσφυγες απάνω του. Δεν εμποδίζουν οι μετανάστες την επιχειρηματική επωφελής και κοινωνικά χρήσιμη δραστηριότητα; Εμποδίζουν. Tι θα έπρεπε να κάνει, να μην οργώσει; Δεν μπορούμε να ζητάμε κάτι τέτοιο από έναν άνθρωπο της πράξης, έναν επιχειρηματία πεδίου. Άλλωστε, ας μη ξεχνάμε, ο κυρ(ι) Ούλης, ακριβώς επειδή είναι πρακτικός άνθρωπος, έστησε ολόκληρη καντίνα και πουλούσε κάτι χιλιάδες σάντουιτς την ημέρα, τσάγια και καφέδες. Για ποιον, όμως, για τον εαυτό του; Από τον Απρίλη μήνα, σύμφωνα με τον ίδιο, ασκούσε την επιχειρηματική δραστηριότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στους ταλαιπωρημένου μετανάστες. Και για να μη νομίζετε πως είχε κανένα μπακάλικο της γειτονιάς, ορίστε:

-Καντίνες και μικρά υπαίθρια μαγαζάκια, χωρίς βιτρίνες αλλά με άκρως απαραίτητα τρόφιμα και υλικά για τους πρόσφυγες, βρίσκονται διασκορπισμένα στην περιοχή.

Ανήκουν ίσως σε εκείνα τα λίγα «καταστήματα» της χώρας στα οποία δεν υπάρχει πλέον άγχος για το αν θα «βγει» ο τζίρος της ημέρας. Μία από τις πιο κερδοφόρες και νόμιμες επιχειρήσεις ανήκει στον Λάζαρο Ούλη, ο οποίος, αφού τοποθέτησε την καντίνα του σε ένα χωράφι που του ανήκει, ξεκίνησε να εξυπηρετεί τους πρόσφυγες προσφέροντάς τους σάντουιτς. Οπως δηλώνει, μάλιστα, ο ίδιος, πουλάει έως και 3.000 την ημέρα.

Βρείτε μου μια μικρομεσαία επιχείρηση με τέτοια απόδοση και αποτελεσματικότητα και θα δεχτώ τις όποιες ενστάσεις. Βρείτε μου μια μικρομεσαία επιχείρηση που ρολάρει και παράγει κέρδος, έτσι, χωρίς άγχος. Για να μη μιλήσω για τις παρατυπίες που θα βρούμε σε χιλιάδες από αυτές, ενώ του κυρ(ι) Ούλη είναι νο-μι-μη (σε περίπτωση που σκεφτήκατε δηλαδή πως απλά πήγε και την έστησε χωρίς άδεια χωρίς τίποτα στο 45 στρεμμάτων χωράφι του…)

Τώρα, βέβαια, αν θεωρείτε πως πειράζει που έβγαλε κέρδος καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες των μεταναστών… ε, εντάξει, ας τα βάλουμε και με τον καπιταλισμό στο τέλος που δίνει τη δυνατότητα σε κάθε μεγέθους κεφαλαιοκράτη -ναι, κάτι τέτοιο είναι ο κυρ(ι) Ούλης- να βγάζει κέρδος εκμεταλλευόμενος τις ανθρώπινες ανάγκες την ανθρώπινη εργασία και, τελοσπάντων, την ανθρώπινη δυστυχία- τι να κάνουμε. Political Economy 101 θα σας έλεγε ένας συμμετέχων στο Tedx Athens και θα είχε απόλυτο δίκιο, χωρίς μάλιστα να ξέρει καν ποιος είναι ο Adam Smith.

Ε, ωραία. Και γιατί σας φαίνεται παράξενο το γεγονός πως τώρα που η Ειδομένη αδειάζει και η καινοτόμα καντίνα καθώς και το φιλανθρωπικό έργο του κυρ(ι) Ούλη έλαβε τέλος βρήκε αυτό τον εύσχημο τρόπο να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στο τραχτέρι του προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την οικονομική δυσπραγία;

Είναι και αυτός ένας τρόπος διαπραγμάτευσης με το κράτος. Δεν πιστεύω να νομίσατε πως ο κύριος Ούλης θα έβλαπτε ποτέ μετανάστες. Μα οι μετανάστες για έναν σκασμό μικρομεσαίους επιχειρηματίες μεταξύ ινοβέισο και μαύρης αγοράς αποτελούν ανεξάντλητη (σχεδόν) πηγή πλούτου!

Ο Λάζαρος Ούλης ενσαρκώνει το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο και αποτελεί πρότυπο του περίφημου ρητού «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Με αυτή την έννοια, είναι όλα μαζί: επιχειρηματικό πρότυπο, γνήσιος έλληνας και μισάνθρωπος ωφελιμιστής. Γιατί ποιος σας είπε ότι αυτά είναι διαφορετικά πράματα…


Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.