A Crime so Monstrous (E. Benjamin Skinner)

Όχι όπως όταν λέμε μεταφορικά "Είμαι ένας μοντέρνος σκλάβος" με δύο σπίτια, τρία αυτοκίνητα και τρεις εξάφυλλες ντουλάπες ρούχα, ή έστω με λιγότερα, ή έστω με πολύ λιγότερα.

27 εκατομμύρια πραγματικοί σκλάβοι υπάρχουν στον κόσμο.

Στην Αϊτή ένα παιδάκι κοστίζει 50 δολάρια.

Στης Ινδίας τα λατομεία δουλεύουν ολόκληρες οικογένειες και γενιές για να ξεπληρώσουν την προίκα της προγιαγιάς.

"Όποιος αποφασίσει να μην είναι πλέον σκλάβος, σπάει τα δεσμά του" είπε ο Γκάντι.

Καλά τα λόγια αλλά πως;

Στο Σουδάν γίνεται εμπόριο με πωλήσεις ελευθερίας. Οι Ελβετοί εξαγοράζουν ελευθερίες βασισμένοι στις πληροφορίες των δουλεμπόρων.

Στου Βουκουρεστίου τα μπουρδέλα προσπαθούν γυναίκες να κρύψουν με make up το σύνδρομο Down, αλλά το κλάμα και τα δάκρυα καθιστούν το επιχείρημα αδύνατο και αυτές οι αναθεματισμένες απόπειρες αυτοκτονίας αποτυγχάνουν συνεχώς.

Στη νότια Αμερική δουλεύουν άνθρωποι και παιδιά 16 ώρες στα ορυχεία για ένα ξεροκόμματο.

Το 1850 ένας υγιής άντρας κόστιζε 40.000 δολάρια, ήταν επένδυση, τον πρόσεχε ο αφέντης.

Σήμερα ο σκλάβος κοστίζει 50 δολάρια, ή δουλεύει για 2 ευρώ

την ώρα -π.χ. στην Ελλάδα- και είναι για πέταμα.

Σαφώς, ήμασταν και εμείς "μοντέρνοι σκλάβοι" και θεωρούσαμε θλιβερές τις κτηνωδίες που γίνονται στον κόσμο.

Θλιβερές και λυπηρές... όχι εξοργιστικές, γιατί αν ήταν εξοργιστικές δεν θα είχαμε τελειώσει με ένα στάτους, με λίγα δάκρυα, 10 ευρώ για τους "φτωχούς" και ένα κερί στην εκκλησία με το "ζήτημα σκλάβος".

Ήταν όντως «λυπηρό».

Και τώρα νιώθουμε στο πετσί μας πόσο «λυπηρό» ήταν.....


Άνα



Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.