Περί έρωτος φιλοσοφικού

Αν βγεις και περπατήσεις έξω παρατηρώντας γύρω σου στον κόσμο, σε μια παραλία ας πούμε ή στην πλαγιά ενός βουνού, τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι ‘όλος αυτός ο κόσμος είναι δικός σου’. Αυτό που ‘Έχεις’, είναι αυτό που αισθάνεσαι ότι ‘έχεις’ εκείνη τη στιγμή, μιας και όλο αυτό που λαμβάνεις και αισθάνεσαι δεν μπορεί κανένας να σου το πάρει. Είσαι
μόνος σου, εκεί και τότε, έχοντας όλο τον κόσμο δικό σου.

Αν βαθύνεις όμως αυτή την αίσθηση μέσα σου, τότε θα αντιληφθείς ότι -εκείνη ακριβώς τη δεδομένη στιγμή- σου λείπουν κάποια πράγματα ή κάποιοι άνθρωποι από δίπλα σου. Όλος ο κόσμος είναι δικός σου, εκτός από εκείνα ή εκείνους. Συνειδητοποιείς δηλαδή ότι: ‘όλος ο κόσμος είναι δικός σου, εκτός από εκείνα τα πράγματα ή εκείνους τους ανθρώπους που θεωρείς ότι ή θέλεις να είναι δικοί σου. Όλος ο κόσμος είναι δικός σου, εκτός από εκείνα και εκείνους που σε έμαθαν να φροντίζεις και να αγαπάς. Όμως εκείνα ή εκείνοι, αυτόματα σου δημιουργούν ερωτήσεις μέσα σου: Που να είναι; Τι να κάνει τώρα; Πώς περνάει, τι σκέπτεται; Γιατί δεν είναι εδώ; Τι πρέπει να κάνω για να είμαστε μαζί; Κι όσο περισσότερες ερωτήσεις έχουμε μέσα μας για κάτι, τόσο περισσότερο ερωτευμένοι είμαστε μαζί του. Το μέσον είναι οι ‘ερωτήσεις’ κι όλη αυτή η διαδικασία ‘έρωτας’. Έρωτας που υπάρχει για κάτι, όσο έχουμε αναπάντητες ερωτήσεις για αυτό.

Όλος ο κόσμος είναι δικός μου, εκτός από εκείνα τα οποία ερωτεύομαι. Έτσι, όλα όσα ερωτεύομαι, έχουν για μένα την ίδια αξία με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Η ζωή μας, αποτελείται από μικρούς ή μεγαλύτερους κύκλους από σχέσεις αλληλεπίδρασης με το οτιδήποτε επιλέξουμε να αλληλεπιδράσουμε μαζί του. Με ένα λουλούδι, ένα ζωάκι, ένα μωρό, μια γιαγιά, έναν σύντροφο, ένα δάσκαλο, ένα φίλο, ένα βιβλίο, μια κιθάρα, ένα μολύβι, ένα πινέλο, ένα χαρτί, ένα σπίτι, μια σχολή… Τίποτε ‘όμως δεν μπορεί να παραμείνει για περισσότερο δίπλα μας, όταν πάψουμε να έχουμε για αυτό ερωτήσεις. Και το πλήθος αυτών των αναδυόμενων ερωτήσεων, προσδιορίζει το χρόνο που θα μείνει κάποιος ή κάτι σε σχέση μαζί μας. Ο έρωτας διαρκεί, όσο και οι ερωτήσεις που έχουμε για αυτό. Όσπου έρχεται μια στιγμή, να ανακαλύψουμε ότι όλες αυτές οι ερωτήσεις προορίζονταν για εμάς τους ίδιους. Ερωτούσαμε για κάτι ή για κάποιον, το οποίο ή ο οποίος έδινε απαντήσεις που αφορούσαν δικά μας εσωτερικά στοιχεία. Στοιχεία αόρατα, και μη αισθητά. Οι άνθρωποι κάνουν σχέσεις οι οποίες ξεκινούν από την ανάγκη τους για έρωτα και καταλήγουν στην ανάγκη τους για αίσθηση. Σχέσεις οι οποίες ξεκινούν από την ψυχή τους και καταλήγουν στα Εγώ τους για το μοναδικό λόγο της αδυναμίας τους να διαχειριστούν αυτή ακριβώς την ισορροπία. Διότι όσο ισχυρότερη η ανάγκη για αίσθηση, τόσο λιγότερος ο έρωτας.

Αυτό που Είμαι υπάρχει μέσα μου. Ο κόσμος υπάρχει, για να ερωτεύομαι όλα αυτά τα στοιχεία μου που αντανακλώνται πάνω του. Όλος ο κόσμος γύρω μου είναι δικός μου, όσο το μοναδικό ‘δικό μου’ είναι ο Εαυτός μου. Κι όσο ισχυρότερη γίνεται αυτή η αίσθηση, τόσο λιγότερο ερωτώ για αυτόν…
Ένας λόγος, για να ευχαριστούμε όσους υπάρχουν ως αξία στη ζωή μας…




Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.