Η εξουσία έλκει τους χειρότερους

«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει, αλλά το πιο σωστό είναι,
ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία»

David Brin (Αμερικανός συγγραφέας)

Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που
συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια.

Συνήθως, όσοι επιθυμούν να ηγηθούν, στην ουσία θέλουν είτε να συγκαλύψουν προσωπικές τους αδυναμίες ή κόμπλεξ είτε να τιμωρήσουν κάποιους, που τους τα προκάλεσαν είτε για να «πετύχουν» σε κάτι, γιατί σε όλα τα άλλα, στη πραγματική ζωή δηλαδή, έχουν παταγωδώς αποτύχει.

 
Τι οδηγεί κάποιον στο να γίνει πολιτικός

Τα κίνητρα, που οδηγούν κάποιον στο να ασχοληθεί με την πολιτική, κάθε άλλο παρά αθώα είναι. Η δίψα για κατάληψη της εξουσίας κρύβει πολλά πράγματα, που ουδεμία σχέση έχουν με κάποιο δήθεν αλτρουισμό ή με το αίσθημα δικαίου ή της κοινωνικής προσφοράς.

Για ποιους λόγους γίνεται κάποιος πολιτικός; Τι τον οδηγεί στο να ερωτευτεί την εξουσία; Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα.


Οικογενειακό περιβάλλον

Αναμφίβολα, αν υπάρχει οικογενειακή παράδοση ανάμιξης στην πολιτική, οι γόνοι θα γαλουχηθούν με ιδέες σχετικές με το κυνήγι της εξουσίας. Η κατάληψη κυβερνητικού θώκου θα ενταχτεί στον τρόπο ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των γόνων. Η «πελατειακή» βάση θα υπάρχει, οι διασυνδέσεις θα υπάρχουν, η εμπειρία θα υπάρχει και όλα τα υπόλοιπα που έπονται είναι απολύτως διαχειρίσιμα από τους «παλαιούς» της οικογένειας.

Κόμπλεξ κατωτερότητας

Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι, που φροντίζουν με κάθε τρόπο να δείξουν στον περίγυρό τους, πως είναι οι «καλύτεροι», οι «πιο δυνατοί», οι πιο «έξυπνοι», οι πιο «καταφερτζήδες». Κάνουν επίσης ό,τι περνάει από το χέρι τους να δείξουν σε όλους τους άλλους πόσο κατώτεροι είναι απέναντί τους.
 
Αυτό τους καθιστά πολύ αντιπαθητικούς σε σημείο, που να προσελκύουν τη χλεύη των υπολοίπων.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτοί οι άνθρωποι διακατέχονται από ένα απύθμενο   αίσθημα κατωτερότητας και μειονεξίας και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το κρατήσουν στο σκοτάδι. Η ενασχόλησή τους με την πολιτική συχνά υποκρύπτει μια αέναη προσπάθεια να πείσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, ότι κάτι αξίζουν.

Πιστεύουν, πως η εξουσία θα τους επιτρέψει να βιώσουν την επιτυχία και την αναγνώριση, που τόσο επιθυμούν.


Διάθεση για τιμωρία

Αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να ενταχθεί στην παραπάνω ενότητα, αλλά κρίθηκε αναγκαίο να απομονωθεί, για να γίνουν κάποιες στοχευμένες επισημάνσεις. Ακούμε πολλές φορές πολύ κόσμο να κατηγορεί το «Σύστημα». Κανείς όμως, δεν μπαίνει στον κόπο να το περιγράψει επαρκώς. 

Κάποιος, που γεννιέται σε ένα στερημένο περιβάλλον με γονείς βιοπαλαιστές και στερείται τη δυνατότητα να αποκτήσει τη μόρφωση που θα επιθυμούσε ή την εργασία που θα του άρεσε, γεμίζει μέσα του με μίσος. Αν κάποια στιγμή καταφέρει και πετύχει στη ζωή του με σκληρή δουλειά και αν διαθέτει τον ανάλογο νου, που θα του επιτρέψει μια διόλου ευκαταφρόνητη υλική ευημερία, τότε επιχειρεί να εκδικηθεί το «Σύστημα» τιμωρώντας όλους όσους του στέρησαν την ελευθερία του, τη ραστώνη του, τα παιδικά του όνειρα, τον ελεύθερο χρόνο του. 

Δεν είναι τυχαίο, πως οι πιο σκληροί εργοδότες είναι αυτοί, που ξεκίνησαν από το μηδέν. Δεν είναι επίσης τυχαίο, πως οι μεγαλύτεροι καταπιεστές είναι πρώην καταπιεζόμενοι. Η πολιτική αποτελεί λοιπόν γι’ αυτούς τον προσφορότερο τρόπο για να διοχετεύσουν την εκδικητικότητα τους.
   

Τεμπελιά  και ροπή στο ψέμα

Δεν είναι λίγοι αυτοί, που δεν επιθυμούν να κοπιάσουν για να κερδίσουν τα προς το ζην. Αν κάποιοι από αυτούς τυγχάνει να είναι κάπως ευνοημένοι μέσα από μια μικρή κληρονομιά ή έναν καλό γάμο, δικαιολογούν την τεμπελιά τους με την ενασχόληση με την πολιτική. 
 
Η ενασχόληση με την πολιτική τους δίνει ένα καλό άλλοθι για να λουφάρουν και να περνούν το χρόνο τους. Δεν πάνε όμως και πολύ μακριά, αλλά δεν τους πειράζει και ιδιαίτερα. Η κατάληψη της εξουσίας δεν αποτελεί γι’ αυτούς αυτοσκοπό. Η ενασχόληση με την πολιτική όμως, τους δίνει μια καλοστημένη δικαιολογία για να περνούν το χρόνο τους χωρίς κανείς να τους κατακρίνει.

Η ροπή στο ψέμα είναι επίσης ένα κίνητρο να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική.   Η ενασχόληση με την πολιτική είναι ένα σπορ χωρίς κανόνες και ηθικούς φραγμούς. Το να λέει κανείς ψέματα στην πολιτική όχι μόνο είναι θεμιτό, αλλά και καλοδεχούμενο όπλο των μονομάχων στην αρένα της εξουσίας.

Με δεδομένο, πως δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι απολύτως θεμιτό για τον κάθε ψεύτη και απατεωνίσκο να φιλοδοξεί να καταλάβει κάποιον πολιτικό θώκο.


Η πορεία προς τη διεκδίκηση της εξουσίας

Ας εξετάσουμε την πολύ συγκεκριμένη πορεία, που πρέπει κάποιος να ακολουθήσει, για να χριστεί πολιτικός και διαχειριστής της εξουσίας.


  






Εκπαίδευση

Το πτυχίο από κάποιο ΑΕΙ πρέπει να υπάρχει. Δεν θα έχει καμία ουσιαστική χρησιμότητα ούτε και θα χρησιμοποιηθούν οι γνώσεις που προέκυψαν από την απόκτησή του. Το πτυχίο προσδίδει κύρος στον κάθε πολιτευόμενο ιδιαίτερα αν προέρχεται από κάποιο δημοφιλές ίδρυμα.

Εκτός βέβαια από αυτό, απαραίτητη είναι και μια ξένη γλώσσα, κυρίως η αγγλική. Δεν νοείται πολιτικός σήμερα, που να μην την ομιλεί. Ακόμα και αυτοί, που μέχρι πρόσφατα λόγω ίσως ιδεολογίας δεν την ομιλούσαν, αναγκάσθηκαν έστω και με πασαλείμματα να αποκτήσουν μια μέτρια γνώση της γλώσσας. 
Η πορεία προς το πτυχίο όμως, δίνει και μία ακόμα διευκόλυνση σε όποιον ονειρεύεται την εξουσία. Όλα τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της Ρωμιοσύνης είναι πολιτικοποιημένα σε ύψιστο βαθμό. Από το πρώτο κιόλας έτος, ο φοιτητής πιέζεται έμμεσα ή άμεσα να γραφτεί σε κάποια πολιτική-φοιτητική οργάνωση. Μέσω αυτής μαθαίνει να αντιπαρατίθεται με τις υπόλοιπες οργανώσεις, ενώ παράλληλα μαθαίνει την τέχνη του πολιτικού εκβιασμού ασκώντας πιέσεις στη διοίκηση του ιδρύματος, αλλά και σε καθηγητές. Συμμετέχει στην εκλογή τους, τους εκβιάζει για καλύτερες βαθμολογίες, κάνει και κατάληψη στα γραφεία τους, ενίοτε μάλιστα τους «χτίζει» και μέσα σε αυτά.








Η εκκόλαψη όμως, ξεκινά από τα χρόνια του γυμνασίου και λυκείου με τη συμμετοχή στα συμβούλια των 15μελών. Εδώ βέβαια, οι στόχοι είναι πιο ευτελείς (ακύρωση κάποιου διαγωνίσματος, διεκδίκηση κάποιας ψυχαγωγικής δραστηριότητας ή εκδρομής), αλλά όπως και να το κάνουμε βάζουν το νερό στο αυλάκι.

Είναι επίσης άξιο μνημόνευσης πώς ο μαθητής εκπαιδεύεται στη λήψη «μίζας». Επιλέγοντας για παράδειγμα μια συγκεκριμένη εταιρεία ταξιδίων για μια διήμερη   ή τριήμερη εκδρομή, μαθαίνει τη γλύκα του «λαδώματος 
από την εταιρεία για να την προτιμήσει σε μικρή ηλικία.


Συνδικαλισμός

Ο συνδικαλισμός, αν και δεν είναι απαραίτητος, εντούτοις αποτελεί ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για κάθε υποψήφιο πολιτικό. Μέσα από τον συνδικαλισμό, μαθαίνει κανείς όχι μόνο πόσο να αυξάνει την ισχύ μιας συντεχνίας, αλλά και πώς να βάζει τρικλοποδιές σε ομοϊδεάτες συναδέλφους του για τη νομή της εξουσίας.
  
Μαθαίνει επίσης, την τέχνη του «πουλήματος». Με άλλα λόγια, μαθαίνει πώς να «πουλάει» και να εξαπατά συναδέλφους του και να κάνει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, που αφορούν τον κλάδο του με αντάλλαγμα φυσικά, προσωπικά του οφέλη.

«Πουλάει» απεργίες και κινητοποιήσεις εύκολα αν το αντάλλαγμα είναι μια ένταξη σε κάποιο κόμμα ή κάποιος θώκος εξουσίας στην κρατική μηχανή.


Ένταξη στον κομματικό μηχανισμό

Σε κάθε κομματικό μηχανισμό υπάρχουν οι ex officio βαρόνοι, που δεν καλοβλέπουν τους νεοεισερχόμενους. Εδώ θα πρέπει ο κάθε υποψήφιος πολιτικός να είναι ιδιαίτερα υπομονετικός, αλλά κυρίως προσεκτικός. Το πρώτο του μέλημα δεν είναι να τους αντιστρατευτεί, αλλά να τους προσεταιριστεί. Αυτό μπορεί να το πετύχει μέσω της καλλιέργειας μιας ιδιαίτερης σχέσης μαζί τους, που αρχικά θα προϋποθέτει αρκετή λάντζα από πλευράς υποψηφίου. Απαραίτητο δομικό υλικό στη διαμόρφωση αυτής της σχέσης είναι η κολακεία και μια συγκαλυμμένη δουλοπρέπεια από μεριάς του υποψηφίου, η οποία όμως θα αιτιολογείται προς τα έξω ως κομματική πειθαρχία και σεβασμός στους παλαιότερους. Με άλλα λόγια, θα δηλώνει «στρατιώτης του κόμματος στην πρώτη γραμμή».
  
Η φοίτηση στη «σχολή» του κομματικού μηχανισμού είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Η τέχνη του «ρουφιανεύειν» απαραίτητο εργαλείο για κάθε ανερχόμενο πολιτικό πρέπει να τελειοποιείται.


Μικροί θώκοι στην αρχή 

Εάν κανείς δεν είναι γόνος παραδοσιακής πολιτικής οικογένειας, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα, όχι όμως ακατόρθωτα. Απαιτείται πολύ περισσότερος χρόνος για να δαπανηθεί στην επίσης πολύ μεγάλη τέχνη του «γλείφειν».

Η αρχή είναι δύσκολη. Ξεκινάει κανείς από ένας ποταπός δημοτικός σύμβουλος και στη συνέχεια κατακτά τη θέση του αντιδήμαρχου. Φροντίζει στη συνέχεια να επικρατήσει στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που τυγχάνει ακραιφνώς πολιτικοποιημένος, ώστε σιγά-σιγά να φτάσει στη θέση του δήμαρχου, του νομάρχη, του περιφερειάρχη.

Σ’ αυτό το δύσκολο δρόμο θα τον βοηθήσουν οι παλιοί κομματικοί βαρόνοι, τους οποίους ο υποψήφιος πολιτικός έχει χρίσει δημοσίως ως «μέντορές» του. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς βουλευτική έδρα χωρίς να έχει περάσει από τον συνδικαλισμό και την τοπική αυτοδιοίκηση, όταν δεν προέρχεται από πολιτικό τζάκι.


Τριτοκοσμικές εικόνες εκτυλίσσονται κάθε δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Σουμελά Βερμίου, οπότε δίκην βαστάζων η πολιτική ηγεσία της Τουρκορωμιοσύνης συναγωνίζεται για το ποιος θα πρωτοπαραδώσει τα διαπιστευτήριά του στο ποντιακό λόμπι κουβαλώντας τη σχετική «θαυματουργή» εικόνα. 

Παρατηρήστε στην παραπάνω φωτογραφία πόσο μεγάλο έχουν φτιάξει το ξύλο, ώστε να μπορούν να το πιάνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολιτικοί.


Θρησκεία και έθνος

Οι σχέσεις του κάθε πολιτευόμενου με την Εκκλησία θα πρέπει να είναι εξαιρετικά ισχυρές. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, οι σχέσεις με την Εκκλησία καθορίζουν την επιτυχημένη εκλογή των υποψηφίων. Θα πρέπει λοιπόν, να εκκλησιάζεται τακτικότατα και να έχει ιδιαίτερη σχέση με υψηλά ιστάμενους ιερωμένους στην ιεραρχία της Εκκλησίας.

Αν και η έννοια του «έθνους» είναι ένα πρόσφατο κατασκεύασμα, ο κάθε υποψήφιος πολιτικός οφείλει να επενδύσει πάνω σε αυτό. Το πόπολο αρέσκεται στο να πιστεύει, πως κατάγεται από γένος ηρώων, φιλοσόφων και γενικά «ενδόξων» ανδρών της Ιστορίας.

Η θρησκεία και το «έθνος» αποτελούν το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για τη χειραγώγηση των μαζών. Αυτό ο κάθε υποψήφιος πολιτικός όχι μόνο οφείλει να γνωρίζει καλά, αλλά και να το χρησιμοποιεί στις ομιλίες του. Η δημοτικότητά του δεν μπορεί ούτε να δομηθεί, αλλά ούτε και να αυξηθεί χωρίς αυτά.

Απαραίτητες είναι επίσης οι επικλήσεις στην «παράδοση», στα «ιερά και τα όσια των προγόνων» και στην ένδοξη ιστορία της «φυλής».


Λαϊκό προφίλ

Κανείς πολιτικός δεν εκλέχτηκε δηλώνοντας, πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, των αστών και της πλουτοκρατίας, άσχετα αν κατ’ ουσία αυτό κάνει. Όλοι μιλούν για το «λαό». Η λέξη «λαός» πρέπει να εκστομίζεται πάμπολλες φορές την ημέρα από κάθε πολιτικό. Ποτέ δεν θα πρέπει κάποιος υποψήφιος πολιτικός να μιλά για τα ελαττώματα του «λαού». Μόνο για τα προτερήματα.

Με άλλα λόγια, ο κάθε πολιτικός θα πρέπει να χρησιμοποιεί πάντα κοσμητικά επίθετα πριν από το ουσιαστικό «λαός». Π.χ «ο σοφός λαός», «ο ένδοξος λαός», «ο βασανισμένος λαός» κ.λπ..

Όλα αυτά φυσικά, δεν αρκούν αν ο πολιτικός δεν κατασκευάσει λαϊκά ερείσματα. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για την καριέρα του. Οφείλει να επισκέπτεται λαϊκές γειτονιές για δημόσιες σχέσεις,  συμπεριλαμβανομένης της βάπτισης πολλών παιδιών, ώστε να αποκτά στενές σχέσεις με όσο το δυνατόν περισσότερους. Να κάνει εξυπηρετήσεις και διορισμούς στους ανήκοντες στα λαϊκά στρώματα.

Πρέπει επίσης, να τους μιλάει απλά, κατανοητά και να τους κάνει να τον εμπιστεύονται και να τον θεωρούν σαν δικό τους. Μόνο έτσι θα μπορεί να τους εκφοβίσει έμμεσα αργότερα βάζοντάς τους διλήμματα σχετικά με την (επαν)εκλογή του. Θα πρέπει δηλαδή, να τους κάνει να πιστέψουν, πως η επανεκλογή του σημαίνει την αντιπροσώπευση των συμφερόντων τους πείθοντάς τους, πως εάν δεν επενεκλεγεί μόνο αυτοί θα χάσουν.

Εμφάνιση

Μετράει, πώς να το κάνουμε. Ο κάθε υποψήφιος πολιτικός θα πρέπει να ξέρει πώς θα ήθελαν να τον δουν οι ψηφοφόροι του. Σοβαρός και καλοντυμένος με κουστούμι και γραβάτα σε συναντήσεις με φορείς, ξένους ηγέτες, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες, αλλά «λαϊκά» ντυμένος στις φτωχές συνοικίες και στις γειτονιές καθημερινών ανθρώπων. Θα πρέπει επίσης, να διατηρεί τη σιλουέτα του, να δείχνει σφριγηλός και γυμνασμένος με προσεγμένη κόμμωση. Αν είναι δυνατόν να συγκινεί και τον πληθυσμό του αντίθετου φίλου. Θα πρέπει να χαμογελά, να εκπέμπει αισιοδοξία, να δείχνει χαρά ή λύπη, θυμό ή ανακούφιση ανάλογα με την περίσταση. Την ιδιωτική του ζωή θα πρέπει να τη κρατάει ερμητικά κλειστή στο μέτρο τουλάχιστον που μπορεί. 

 Για να γίνεις πολιτικός σ΄αυτή τη χώρα πρέπει να περάσεις πρωτίστως από τον Ιατρικό Σύλλογο (και κάποιοι απ΄το Δικηγορικό Σύλλογο), να εγκριθείς και ν΄ανέβεις. Στην τριτοκοσμική χώρα που ζούμε, από τους 300 βουλευτές οι περισσότεροι είναι γιατροί και δικηγόροι! Μιλάμε για το ισχυρότερο παρακρατικό λόμπι της Ρωμιοσύνης, που κυβερνά μαζί με τ΄αφεντικά τους (τις φαρμακευτικές εταιρείες) την υποανάπτυκτη χώρα μας.

 «Της δε κακής τε και αισχράς παιδείας εν πόλει άρα μη τι μείζον έξεις λαβείν τεκμήριον ή το δείσθαι ιατρών και δικαστών», Πλάτων «Πολιτεία», 405a.





Σχέσεις με ΜΜΕ 

Εδώ θα πρέπει να δώσει πολύ βάση ο κάθε υποψήφιος πολιτικός. Πριν αρχίσει να εκτίθεται στα ΜΜΕ, θα πρέπει να έχει καλλιεργήσει αγαστές σχέσεις με τους εκπροσώπους τους, οι οποίες δεν είναι σωστό να γνωστοποιούνται. Θα πρέπει δηλαδή, να δέχεται συχνά δημοσιογράφους και να δαπανά αρκετές ώρες στο να κάνει δημόσιες σχέσεις μαζί τους.

Ένας καλά εκπαιδευμένος δημοσιογράφος μπορεί να σώσει ή να θάψει έναν πολιτικό ακόμα και για κάτι όχι ιδιαίτερα σημαντικό. Ένας σοβαρός πολιτικός θα πρέπει πάντα να έχει δικούς του ανθρώπους στα ΜΜΕ για να μπορεί, σε περίπτωση που δημιουργηθεί ένα σκάνδαλο, να «θαφτεί», ώστε να προστατευθεί το όνομά του και ασφαλώς η πολιτική του καριέρα.

Ο Μαυρογιαλούρος δεν είναι ο χαρακτηριστικός τύπος πολιτικού.
Στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», παρουσιάζεται ως ένας αφελής, ο οποίος δεν έχει ιδέα για τα προβλήματα των ψηφοφόρων του, τον εκμεταλλεύονται διάφοροι διεφθαρμένοι παρατρεχάμενοι, ενώ αυτόν το μόνο που τον απασχολεί είναι να περνάει καλά. 

Διαθέτει μάλιστα, και ευθιξία, γιατί όταν στο τέλος συνειδητοποιεί τι συμβαίνει, παρατείται. Αυτή η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με τον πολιτικό της πραγματικής ζωής. Εκεί, ο πολιτικός είναι ο πλέον διεφθαρμένος, ο πρώτος που θα απαιτήσει τη μίζα κι όχι ο αγαθός, που θα παίρνουν τις μίζες οι παρατρεχάμενοι κάτω από τη μύτη του κι αυτός δεν θα έχει ιδέα.
Αναλογισθείτε τι σχέση έχει ο Μαυρογιαλούρος για παράδειγμα, με τον καταδικασμένο πρώην υπουργό Άμυνας, Άκη Τσοχατζόπουλο.

Σχέσεις με την αστική τάξη και με τους έχοντες

Η εκλογή και η επανεκλογή ενός πολιτικού απαιτεί χρήμα και προβολή. Όσο μεγαλύτερες σχέσεις 
κυρίως σχέσεις διαπλοκής έχει ένας πολιτικός με την επιχειρηματική ελίτ της χώρας τόσο και πιο σίγουρη μπορεί να θεωρείται η πολιτική του καριέρα. Το μυστικό όμως εδώ είναι αυτές οι σχέσεις να παραμένουν στο σκοτάδι, πράγμα αρκετά δύσκολο στις μέρες μας. Απαιτείται εχεμύθεια και εμπιστοσύνη, ώστε το πόπολο να μην αντιληφθεί τίποτα.

 
Ένας καλός πλούσιος γάμος

Ένα επίσης πολύ σημαντικό στοιχείο στη σταδιοδρομία ενός πολιτικού. Ένας
καλός πλούσιος γάμος για έναν πολιτικό, ενδεχομένως να αποτελεί και το εισιτήριο εισόδου του στην πλουτοκρατία και το έναυσμα για το συναρπαστικό παιχνίδι της διαπλοκής του μαζί τους.
Εδώ θα πρέπει να γίνουν και κάποιες θυσίες, αν δηλαδή το έτερο ήμισυ δεν βλέπεται. Ευτυχώς όμως, η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει πολύ και αυτό το πρόβλημα σχετικά εύκολα διορθώνεται.


Πίστη:
Μια αστείρευτη δεξαμενή ψήφων


 

Επιλογή επιτελείου 

Όλοι οι πολιτικοί οφείλουν να πλαισιώνονται από μία ομάδα έμπιστων ανθρώπων. Δύο με τρεις από αυτούς θα πρέπει να αποτελούν την ασπίδα προστασίας του κάθε πολιτικού, να γνωρίζουν τις μύχιες σκέψεις του και να τον συμβουλεύουν. Ορισμένοι εξ αυτών, θα λειτουργούν και ως τα κανάλια επικοινωνίας του με το λαό. Θα πρέπει να είναι εχέμυθοι, έμπιστοι, λιγόλογοι και πιστοί σε αυτόν. Φυσικά, θα ανταμείβονται με προνομιακή μεταχείριση και χρήμα για τις υπηρεσίες τους. Παλιές δοκιμασμένες φιλίες είναι συνήθως η καλύτερη συνταγή για τη δημιουργία ενός τέτοιου επιτελείου. 

 Δεν είναι διόλου εύκολο να συγκρουσθεί κάποιος με ντόπια συντεχνιακά συμφέροντα και ιδεοληψίες του παρελθόντος, που εξακολουθούν όμως όχι μονάχα να υπάρχουν, αλλά και να αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα της λειτουργίας ενός κρατιδίου-προτεκτοράτου, όπως η Ελλάδα.
Κανένας αδιάφθορος, οραματιστής, δίκαιος και συνετός άνθρωπος δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθεί με την πολιτική.
Ένας που το έκανε, ο Καποδίστριας, ο συνετότερος πολιτικός, που έχει περάσει από την Ελλάδα, το πλήρωσε με τη ζωή του.




Σχέσεις με αντίπαλους και ξένους ηγέτες

Για έναν έξυπνο πολιτικό άνδρα οι δημόσιες πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι συνήθως για τα μάτια του κόσμου. Πάντοτε υπάρχει και διάθεση, αλλά και έδαφος για συνεννόηση με πολιτικούς αντιπάλους. Εξάλλου, όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες αλλαγής πολιτικού στρατοπέδου από πλήθος πολιτικών.

Ούτε υπήρξαν, ούτε υπάρχουν ούτε θα υπάρξουν ποτέ ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των πολιτικών. Όλες οι ιδεολογίες έχουν μονάχα ένα κοινό: Την κατάκτηση της εξουσίας. Φράσεις όπως, «ο λαός στην εξουσία», «ο λαός κυβερνά», «ο κυρίαρχος λαός» είναι παραμύθια της Χαλιμάς άσχετα αν πρέπει να εκστομίζονται συχνά. Ο «λαός» ψηφίζει με το θυμικό του και όχι με τη λογική του. Αυτό πάντα συνέβαινε και πάντα θα συμβαίνει.

Η σχέση του πολιτικού με τους ξένους ηγέτες έχει άμεση σχέση με τις χώρες, που εκπροσωπούνται. Αν έχουμε έναν πολιτικό από μία ηγέτιδα δύναμη απέναντι από ένα πολιτικό ενός προτεκτοράτου, όπως η Ελλάδα, σαφώς και θα υπάρχει μια σχέση υποτέλειας, που στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μη εμφανώς εκδηλωμένη.

Οι ξένοι ηγέτες των κυριάρχων χωρών επιθυμούν οι πολιτικοί των προτεκτοράτων τους να λειτουργούν ως εντολοδόχοι τους. Μερικοί μάλιστα είναι αρκετά ελαστικοί, ώστε να επιτρέπουν και μερικές ψευδεπίγραφες κορώνες «αντίστασης» από τους ηγετίσκους των προτεκτοράτων τους. Αυτό όμως δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία. 


Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.