Το διαρκές και διαρκώς ανακυκλωνόμενο "ατύχημα" της νεοελληνικής καθυστέρησης

Η ελληνική δεξιά – εστιάζουμε στην μεταπολεμική περίοδο- ήταν και είναι ένα μείγμα από πρόσωπα που είτε δεν γνωρίζουν είτε παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ζωτικό πολιτικό ψεύδος και στην πολιτική απάτη. Σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού, το μείγμα αποτελείτο και αποτελείται κατά βάση από δυο πολύ χαρακτηριστικά “είδη”. Το πλειοψηφούν είδος – με τα πλειοψηφικά ποσοστά να είναι κυμαινόμενα στη διάρκεια των χρόνων, όμως πάντα πλειοψηφικά, ακόμα και στις χειρότερές τους στιγμές – ήταν και είναι αυτό των αγράμματων υπέρ-συντηρητικών που αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται την πολιτική εξουσία ως ύψιστο εφικτό επίπεδο κοινωνικής ανέλιξης και δικαίωσης, ως εκ τούτου ήταν και είναι βαθύτατα υποτελείς έναντι όποιου είχαν και έχουν την άποψη ότι προσφέρει ευκολότερη πρόσβαση σε αυτήν. Το μειοψηφούν είδος – με μειοψηφικά ποσοστά κυμαινόμενα στη διάρκεια των χρόνων, όμως πάντα μειοψηφικά, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές – ήταν και είναι αυτό των αντί-κοινωνικών ψευδό-εκσυγχρονιστών που εκτιμώντας ως φυσική την υπεροχή τους έναντι του πρώτου (πολιτικά συγγενούς τους) είδους αντιλαμβάνονταν και αντιλαμβάνονται την εξουσία ως …φυσικό δικαίωμα.

Αμφότερα τα δυο “είδη” που συγκρότησαν και συγκροτούν το προσωπικό της ελληνικής δεξιάς (λαϊκοί δεξιοί και Greek version εκσυγχρονιστές δεξιοί) συναντιούνται – από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικό τρόπο προσέγγισης της έννοιας του οφέλους το καθένα – στην προνομιακή και αποκλειστικά επωφελή “υπέρ εαυτού” αντίληψη της έννοιας της πολιτικής. Μαθηματικά κρίνοντας και ιστορικά ελέγχοντας (την κρίση) δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Από τον εμφύλιο και μετά, περιλαμβανομένης και της λεγόμενης μεταπολιτευτικής περιόδου, το δεξιό αφήγημα διεκδίκησης της εξουσίας ήταν αφήγημα εθνικής σωτηρίας. Ενάντια στον κομμουνιστικό κίνδυνο, στο όνομα κατόπιν της ομαλής μετάβασης στη δημοκρατία. Και, ακολούθως, για να φύγουν οι κλέφτες που θέλουν να επιβάλλουν καθεστώς (1989- 1990), και ξανά μανά για να φύγουν οι κλέφτες και το καθεστώς τους (2004), μέχρι και του σημείου να φύγουν αυτοί που κατέστησαν τη χώρα αιχμάλωτη των δανειστών της (2011- 2012) στερώντας της την λεγόμενη “εθνική υπερηφάνεια” της.
Αφήγημα εθνικής σωτηρίας πλημμυρισμένο στο ψεύδος.  Για να πιάσουμε τα πλέον πρόσφατα, τα περί πολέμου κατά της διαπλοκής, βασικών μετόχων και χειραγώγησης του χρηματιστηρίου στην πράξη μεταφράστηκαν σε δομημένα ομόλογα και πλήρη δημοσιονομικό εκτροχιασμό (περίοδος 2004 – 2009), ενώ η λεγόμενη απελευθέρωση από τα δεσμά των δανειστών σε πιστή προσήλωση στα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής. Μάλιστα δε, έχει μπόλικη πλάκα το τελευταίο, στο όνομα της εθνικής σωτηρίας. Δείξτε προσοχή: Στο όνομα της εθνικής σωτηρίας καταγγελία εκ δεξιών της υπαγωγής της χώρας σε ειδικό καθεστώς δανειοδότησης, στο ίδιο ακριβώς όνομα και η πλήρης προσήλωση στις υποχρεώσεις αυτής της υπαγωγής.

Για να μην το πολυλογούμε, το πολιτικό προσωπικό της μεταπολεμικής ελληνικής δεξιάς είναι το δεξιό πολιτικό προσωπικό μιας κατά βάση καθυστερημένης κοινωνίας, αλλιώς μιας κοινωνίας η οποία δεν μπόρεσε ή δεν της επιτράπηκε – η σχετική ανάλυση δεν είναι του παρόντος – να ξεφύγει από την καθυστέρηση. Οι όποιες σχετικές προσπάθειες επιχειρήθηκαν από τον νεοελληνικής υφής (ούτε αυτό είναι του παρόντος) σοσιαλδημοκρατικό χώρο ήταν μισές, ατελέσφορες, πρακτικά άκυρες αν ιδωθούν με πρίσμα μακροσκοπικό. Διότι λειτουργώντας ως επί χρόνια πολλά αντίπαλο δέος  του δεξιού ψέματος το αντικατέστησαν με το επίσης απολύτως ψευδές αντίθετό του. Αντιμετώπισαν μια κοινωνία που επί δεκαετίες δεν μπόρεσε ή δεν της επιτράπηκε να ξεφύγει από την καθυστέρηση ως μια κοινωνία από τη μια στιγμή στην άλλη προχωρημένη, τις δε υπερήφανες γενιές της από τη μια στιγμή στην άλλη ταγμένες να δικαιωθούν.
Ψέμα στο ψέμα, καθυστέρηση στην καθυστέρηση, και από εθνική σωτηρία σε εθνική σωτηρία με ενδιάμεσα μακρόχρονα περάσματα σε υπερήφανες δικαιώσεις των υπερήφανων γενεών, έφτασε η ώρα να αναλάβει πολιτικές ευθύνες και μια οργανωμένη ομάδα πολιτικών στελεχών που δηλώθηκε ως “αριστερά”. Και τι πράττει; Την ίδια ιστορική στιγμή που η επί χρόνια δηλωμένη Greek versionσοσιαλδημοκρατική αντί-δεξιά εξαντλώντας το ψεύδος της περί προχωρημένης, υπερήφανης και αυτοδίκαια κάθε τρεις και λίγο δικαιωμένης ελληνικής κοινωνίας καταρρέει, η δηλωμένη ως “αριστερά” το οικειοποιείται σε όλη την μεγαλοπρέπειά του.

Και τι σημαίνει αυτό που η δηλωμένη ως αριστερά πράττει, τι σημαίνει η ψευδής αναγνώριση της κατά βάση καθυστερημένης ελληνικής κοινωνίας, ως αδικημένης και υπερήφανης που πρέπει άνωθεν να δικαιωθεί; Επιτρέψτε μας τη διατύπωση της κατ’ εμάς προφανούς απάντησης με δικά μας λόγια: Μπορεί εντέλει το μακροοικονομικού χαρακτήρα “ατύχημα” για το οποίο γίνεται μπόλικη συζήτηση να μην συμβεί, όμως  αυτό που έχει ήδη συμβεί είναι ότι έχει αρχίσει ξανά να λειαίνεται το έδαφος για την πρωτοκαθεδρία των δεξιών πολιτικών απατεώνων στο όνομα μιας νέας “εθνικής σωτηρίας” που – πάτε στοίχημα; - έχει χαρακτηριστικά μακρόχρονης κυριαρχίας. Πρόκειται για το διαρκές ατύχημα της διαρκώς ανατροφοδοτούμενης νεοελληνικής κοινωνικής καθυστέρησης…


*Σε μια χώρα με στοιχειωδώς προηγμένη κοινωνική συνείδηση, θα ήταν τελείως αδιανόητο να επιβιώνουν πολιτικά ως πολιτικοί πρώτης γραμμής "βαμμένα" φασιστοειδή όπως ο Μ. Βορίδης και διαταραγμένοι εθνικόφρονες όπως ο Α. Γεωργιάδης. Όμως είναι ακόμα πιο αδιανόητο και από το τελείως αδιανόητο να μετέχουν σε μια κυβέρνηση δηλωμένη ως αριστερά επιεικώς βλαμμένοι πατριδοκάπηλοι όπως ο Π. Καμμένος ή σκαστοί ηλίθιοι όπως ο Τ. Κουίκ ή η Ε. Κουντουρά. Τα αδιανόητα υπάρχουν για να ακυρώνουν και να νομιμοποιούν το ένα το άλλο, σκεφτείτε αυτή τη φράση ως έναν ειδικό ορισμό της κοινωνικής καθυστέρησης και σύντομα τα ξαναλέμε…  

egomiocy.blogspot.gr/
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.