Περί φιλίας το ανάγνωσμα

Γεννιόμαστε χωρίς να μας ρωτήσει κανένας. Ούτε κανείς μας ρώτησε αν μας αρέσει η οικογένεια μας. Λαχείο σε τι οικογένεια θα μεγαλώσουμε. Η δεύτερη οικογένεια ( την οποία διαλέγεις) είναι οι φίλοι. Οι φίλοι είναι τα "αδέρφια" που επέλεξες να σε συντροφεύουν.
Είναι οι άνθρωποι που μοιράζονται αμοιβαία πλατωνική αγάπη , σεβασμό , αφοσίωση , χωρίς κατ'ανάγκην να υπάρχει κίνητρο, απώτερος σκοπός. Οι φίλοι εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον χωρίς αναστολές. Έτσι τουλάχιστον εγώ αντιλαμβάνομαι την φιλία.
Ίσως όμως όλα τα παραπάνω να είναι στη σφαίρα του ιδανικού, που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Μέχρι τα 30 πιστεύεις ακράδαντα ότι ναι έχεις φίλους και πολλούς μάλιστα. Ίσως γιατί δεν έχεις αντιμετωπίσει ακόμα σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που χρειάζεσαι κάποιους εκλεκτούς να βάλουν πλάτη. Ίσως γιατί είχες ελεύθερο χρόνο να αφιερώσεις . Χρόνο που σιγά-σιγά δεν έχεις. Η φιλία στα 30 είναι σαν τους εφηβικούς έρωτες. Πιστεύεις πως είναι " Για πάντα ". Έλα όμως που διαλύεται στο πρώτο κύμα! Οι σημερινές φιλικές σχέσεις είναι ως εξής:
Κανονίζεις καφέ με τον "κολλητό" και εκεί στην ερώτηση
--Τι έγινε που χάθηκες εσύ? Όλα καλά?
Αντί για το κλασικό
--Ναι μωρέ τίποτα. Όλα ήσυχα.Ξέρεις τώρα δουλειές
Ξεκινάς, ποτάμι που έσπασε το φράγμα , και λες όλα τα εσώψυχά σου γιατί πνίγεσαι. Κάπου πρέπει να μιλήσεις. Θα σκάσεις. Κοίτα τώρα την αντίδραση του φίλου σου. Καρτερικό βλέμμα, και η ανυπομονησία έχει ξεχειλίσει απο όλο το σώμα! Μετά τον καφέ περίμενε να δεις πότε- και αν- θα πάρει τηλέφωνο!
Ο σημερινός άνθρωπος αποζητά χλιαρες ανώδυνες σχέσεις. Σχέσεις που δεν χρειάζεται να δώσει τίποτα.Ούτε καν αυτή την προσοχή του ακροατή." Έχω τα δικά μου δεν μπορώ να ακούσω και τα δικά σου προβλήματα ". Έτσι οι φίλοι είναι απλά "γνωστοί" με κάποια κοινά ενδιαφέροντα που θα βρεθούν για έναν καφέ.Η συζήτηση σταματά στο ποδόσφαιρο, την μόδα ( για γυναίκες) ή σε άλλα τέτοιου τύπου "σοβαρά" θέματα.
Δεν είναι τυχαίο που μας είναι δύσκολο όσο περνούν τα χρόνια να χτίσουμε καινούργιες φιλίες. Δεν είναι τόσο η ηλικία , όσο το "στάδιο ζωής " που διανύουμε. Επενδύουμε στην καριέρα , στην οικογένεια ( άντε τώρα να μιλάς μισή ώρα στο τηλέφωνο με τον κολλητό και τα πιστιρίκια να ξεφωνίζουν) , η έλλειψη χρόνου και γενικά δεν υπάρχει "αυτοδιάθεση". Όλα θέλουν τον χρόνο τους και η ημέρα έχει μόνο 24 ώρες. Πώς να τα βολέψεις όλα? Έτσι μας είναι πιο εύκολο να είμαστε σταθεροί στις εφηβικές φιλίες.
Όμως αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς οι διαπροσωπικές σχέσεις διανύουν περίοδο κρίσης και αυτές. Ελάχιστοι ( για να μην πω κανένας) είναι αυτοί που θα χαρούν ειλικρινά με την χαρά σου και θα σου σταθούν στην δύσκολη στιγμή. Τουλάχιστον να σε ακούσουν. Αν και " ο αδερφός" έχει μοιραστεί τόσα, που δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Ξέρει αυτά που λένε τα μάτια.
Φίλος είναι αυτός που θα ψάξει την θετική πλευρά του προβλήματος για να σου δώσει δύναμη.
Αυτός που πίσω από την πλάτη σου δεν θα κρατάει "φτυάρι". Την κριτική του την κάνει μπροστά σου γιατί θέλει να διορθώσεις το λάθος.
Σε αποδέχεται όπως ακριβώς είσαι.Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου.
Την άρνησή σου την καταλαβαίνει και δεν σε περιμένει στην "γωνία".
Ο φίλος σου δεν ψάχνει την ατζέντα του για ελεύθερο χρόνο. Έστω και κάποια λεπτά θα μπορέσει να τα διαθέσει.

Αγάπη χωρίς ανταπόδοση υπάρχει.Φιλία χωρίς ανταπόδοση δεν υπάρχει. Ψάχνουμε ανθρώπους να ξεγυμνώσουμε την ψυχή μας και παρόλα αυτά να μας αγαπούν. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο σε έναν κόσμο που δεν είναι ιδανικός , ούτε αγγελικά πλασμένος. Μέχρι να βρεθούμε σ'αυτό το ιδανικό επίπεδο σχέσης με κάποιον άνθρωπο, ας επενδύσουμε στους ανθρώπους που μας έστειλε η ζωή αυτεπάγγελτα. Την οικογένειά μας. Σίγουρα είναι οι άνθρωποι που έχουμε ξεγυμνώσει τους εαυτούς μας και εξακολουθούν να μας λατρεύουν!

http://alexstef.gr/untitle/
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.