Όταν ο δοτικός μεταλλάσσεται σε δυνάστη

Η δοτικότητα, ρέει παντού σε λόγια, σε φράσεις, σε κείμενα. Η δοτικότητα μπαίνει σε ζυγαριά, μπαίνει σε μικροσκόπιο.
Σπανίζουν οι άνθρωποι που δίνουν έτσι απλά. Συνήθως οι άνθρωποι που δίνουν έτσι απλά, το κάνουν με φυσικότητα και μέσα από την αγνή τους την ψυχή.


Τι γίνεται όμως ως προς τους ανθρώπους που δίνουν και σε έχουν στη «γωνία», είναι έτοιμοι να σου «πιουν και το αίμα», «στάζουν φαρμάκι» για όλα αυτά που σου έδωσαν?
Ο άνθρωπος που θα αρχίσει να απαριθμεί όλα όσα σου έδωσε, όλα όσα έκανε για σένα, όλα όσα υπέφερε εξ’ αιτίας σου, είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης. Καταδυναστεύει κάθε του σχέση από την αρχή. Δίνει με σκοπό όχι να σε ανακουφίσει, αλλά περιμένοντας την ώρα και τη στιγμή, που θα σε «κολλήσει» στον τοίχο προσβάλλοντας σε και με τη διάθεση να σε μειώσει για όλα όσα έκανε εκείνος για σένα. Θα σου παραθέσει την αδιαφορία σου και θα ορίσει με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς.

Αυτός ο άνθρωπος είναι δυστυχισμένος έτσι κι αλλιώς. Παρουσιάζεται σαν άγγελος γιατί αναζητά πάντα να τρέφεται από τα μπράβο. Όσα και να του δώσεις δεν τα βλέπει και δεν τα αναγνωρίζει, πολύ απλά γιατί θεωρεί πάντα ότι είναι λίγα, μπροστά σε αυτά που έχει κάνει εκείνος για τους άλλους. Έτσι λίγο καιρό μετά την «δοτικότητα» του θα κάνει και τους άλλους γύρω του να πονάνε, όσο κι εκείνος πονάει από τη δυστυχία που νιώθει από τον εαυτό του. 
Καταπιέζει, πνίγει, στριμώχνει και εκβιάζει μέσα από τις συμπεριφορές του και τις πράξεις του τους άλλους και αυτό το βαφτίζει αγάπη και ενδιαφέρον. Ορίζει τους άλλους γύρω του και έχει την απαίτηση όλοι οι άλλοι να κάνουν ότι λέει εκείνος, επειδή το λέει εκείνος.

Και όταν έρθει η στιγμή να ζητήσει πίσω όλα όσα, νομίζει ότι έδωσε, τότε βγάζει στην επιφάνεια την αληθινή του υπόσταση. Το ότι δηλαδή δεν έδωσε για να δώσει, αλλά έδωσε για να ζητήσει πίσω τα διπλά και τα τριπλά. Να ζητήσει να πάρει πίσω, αυτά που θέλει, αλλά με τον τρόπο που θέλει. Κι όταν δεν γίνει αυτό, το δηλητήριο ρέει παντού, μέσα του, στις σχέσεις του, αλλά και σε όλη του την απλή καθημερινότητα.

Αυτός που αγαπά πραγματικά είναι σιωπηλός, είναι συμπονετικός, είναι υπομονετικός ( όχι υποτακτικός), μπορεί να πάει στη θέση του άλλου. Αγκαλιάζει κάθε πτυχή των ανθρώπων του και τους αποδέχεται με την ολότητά τους.
Αν δίνεις για να το διαφημίζεις, τότε αναζήτησε την πρόθεση του δίνω σου και θα αναγνωρίσεις ότι δεν υπάρχει αγνή πρόθεση στην δοτικότητά σου.
Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους άλλους να κάνουν κάτι επειδή μας χρωστούν. Αν θεωρείς ότι οι άλλοι σου χρωστούν αυτόματα μετατρέπεις τον εαυτό σου σε αντικείμενο και το θέτεις προς πλειστηριασμό, αναζητώντας την σωστή τιμή! Η κάθε στιγμή δοτικότητας είναι ανεκτίμητη, οι πράξεις μας είναι χωρίς τιμή, αλλά μέσα από την αγνή μας πρόθεση, λαμβάνουμε από το μεγαλείο του δίνω για να δώσω. 


Δεν είμαστε αντικείμενα ούτε εμείς, ούτε οι άνθρωποί μας. Οπότε όσο εμείς φερόμαστε με γνώμονα το κέρδος, θα χάνουμε όλο και περισσότερο το ανθρώπινο στοιχείο μας. Έτσι το υλική αφθονία θα χάνεται όλο και περισσότερο, γιατί έχουμε χάσει εντελώς τον δρόμο. Χάσαμε το ανθρώπινο στοιχείο και στη θέση του μπήκε το στοιχειό. Στοιχειώσαμε, παγώσαμε εντελώς και όλο αυτό έχει απλωθεί παντού στη ζωή μας. Γιατί τις σχέσεις μας τις βάλαμε στη θέση του κέρδους με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία ισορροπία πια σε τίποτε, έτσι όλο αυτό μεταφέρθηκε και στον υλικό μας κόσμο. Ζούμε στην απόλυτη ανισορροπία. Ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε σε προσωπικό επίπεδο πώς και με ποιο τρόπο ξεπουλήσαμε το ανθρώπινο στοιχείο και ζούμε εδώ πάνω σαν ζόμπι.  


Απέναντι Όχθη
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.