Στην κρίση φαίνεται ο άνθρωπος

Ακόμη και το πιο καθαρό μυαλό, αδυνατεί εδώ και μερικές ημέρες να απορροφήσει τον καταιγισμό των πληροφοριών που δέχεται.
Πόλεμος, τρομοκρατία και προπαγάνδα που θα ζήλευε μέχρι κι ο Γκέμπελς κυριαρχούν στην καθημερινή ατζέντα και ένας λαός μοιάζει να ζει το δράμα του σε λάιβ μετάδοση. 

Όμως, η πραγματική ζωή, εκείνη που αγνοεί επιδεικτικά η κάθε τρομολάγνα παρουσιάστρια των χρεοκοπημένων ΜΜΕ, επέλεξε αυτές τις μέρες για να δώσει μαθήματα. Και να δικαιώσει τη ρήση πως στις δυσκολίες φαίνεται ο άνθρωπος και η κρίση είναι εκείνη που ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι, τον άνθρωπο απ’ τον «άνθρωπο».

Τι είδαμε, λοιπόν, από το πρωί της Δευτέρας μέχρι σήμερα; Μόνο τα αναμενόμενα, το σκληρό πρόσωπο δηλαδή των εχόντων ή υπήρχαν και αχτίδες ελπίδας; 
Ευτυχώς το δεύτερο.
Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή. Οι τράπεζες δεν άνοιξαν ποτέ κι ο πανικός χτύπησε κόκκινο. Αλλά, ακόμη και οι «δε μασάμε» είχαν αντικειμενικές δυσκολίες στο να διακινήσουν χρήμα και κυρίως να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους εργαζόμενους τους.

Τι έκαναν, λοιπόν; Κάποιοι, όπως ήταν φυσικό κι επόμενο γιατί σε συνθήκες καπιταλισμού και δη διαλυμένης χώρας ζούμε, χρησιμοποίησαν την τραπεζική αργία ως δικαιολογία για να αφήσουν για μία ακόμη φορά απλήρωτους τους εργαζόμενους τους.


Κι άντε, όταν τους ανάγκαζαν να ζουν με ψιλά και να στερούν απ’ τα παιδιά τους ακόμη και τη συμμετοχή στην σχολική εκδρομή γιατί δεν είχαν ούτε τα 5 ευρώ να τα χαρτζιλικώσουν, υπήρχαν και τα δανεικά. Αυτά, όμως, στο capital control πάγωσαν αναγκαστικά.

Κι αν τα κανάλια ανακάλυψαν τη ντροπή της ουράς μόνο όταν αυτή αφορά τα ΑΤΜ κι όχι τον ΟΑΕΔ ή τα συ
σσίτια, με τους δεκάδες χιλιάδες μισθωτούς που τα αφεντικά τους προτίμησαν να αφήσουν ξεκρέμαστους ακριβώς την ώρα που θα έπρεπε να τους πάρουν υπ’ ευθύνη τους, δεν ασχολήθηκε κανείς. 

Ο Θεός (όχι της Ελλάδας, αυτός, έμεινε στο Euro 2004), όμως, αγαπά τον κλέφτη, αλλά περισσότερο τον νοικοκύρη και δεκάδες επιχειρήσεις απέδειξαν γιατί η λέξη αυτή αντέχει και διακρίνεται από τον διαβόητο «νοικοκυραίο». Έτσι, στην εποχή του διαδικτύου χιλιάδες συνάνθρωποι μας είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν με τους υπόλοιπους την εμπειρία τους και το χαμόγελο επανήλθε έστω και δειλό.
Από τον ιδιοκτήτη των σούπερ μάρκετς «Σκλαβενίτης», εκείνον που αρνήθηκε να ανοίγει τα καταστήματά του τις Κυριακές δηλώνοντας πως οι εργαζόμενοί του δεν είναι ζώα, αλλά άνθρωποι με ανάγκη την ξεκούραση, μέχρι μικρές εταιρείες, τα παραδείγματα των εργοδοτών που κατέβαλλαν με κλειστές τις τράπεζες και μάλιστα την ώρα του απόλυτου πανικού, τους μισθούς των εργαζομένων τους, ήταν πολλά.

Άλλοι τους κάλεσαν και τους έδωσαν στο χέρι όσα μπορούσαν για να βγάλουν τις δύσκολες μέρες, αναγνωρίζοντας πως το 60 ευρώ την ημέρα είναι πολυτέλεια κι όχι κεκτημένο όλων κι άλλοι τράβηξαν λεφτά από τους προσωπικούς τους λογαριασμούς και τα προώθησαν σ’ εκείνους των ανθρώπων τους.
Γιατί το μεγαλύτερο κεφάλαιο (capital) μιας επιχείρησης είναι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι της. Και σ’ αυτούς δε μπαίνει κανένα control.

Και φυσικά, υπήρχαν και τα παραδείγματα της λεγόμενης “κοινωνικής ευθύνης”. Υποκριτικά θες, για να τα πάρουν διπλά αργότερα θες, όπως κι αν θες, από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μέχρι τη ΔΕΗ και το νερό, όλες πάγωσαν τις υποχρεώσεις των καταναλωτών απέναντί τους, πιστώνοντας τους μάλιστα και επιπλέον χρόνο για να επικοινωνούν ελεύθερα αυτές τις κρίσιμες ώρες με τους δικούς τους.

Στον αντίποδα, υπήρχαν και οι ανάλγητοι. Αυτοί που θα μείνουν χαραγμένοι στη συνείδησή μας, όταν περάσει η φουρτούνα, με τον χειρότερο τρόπο και φυσικά θα υποστούν και τις συνέπειες. Τρανό παράδειγμα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος ΟΑΣΘ, ο μονοπωλιακός οργανισμός μεταφοράς της Θεσσαλονίκης, η εταιρεία που μόνο την οργή προκαλεί όπως φαίνεται και από τις έρευνες. Τι έκαναν, λοιπόν, τα σαΐνια του ΟΑΣΘ όταν τους ασκήθηκε πίεση να αφήσουν κι αυτοί, μετά τους Αθηναίους, τους πολίτες να μετακινούνται δωρεάν; Απαίτησαν από την κυβέρνηση 288 χιλιάδες ευρώ την ημέρα για να κάνουν κάτι τέτοιο!Νόμιμο, ναι. Ηθικό, όμως; Ή έστω ανθρώπινο;

Ναι στην κρίση φαίνονται οι άνθρωποι και κυρίως οι εργοδότες. Και οι μέρες που περνάμε μας ξεκαθάρισαν ποιοι είναι άνθρωποι και ποιοι ανελέητα αρπακτικά. 


Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.