Η τηλεόραση δεν λεέι αλήθεια. Σβήστε την

Η τρομολαγνεία των τηλεοπτικών καναλιών έχει φτάσει στο ζενίθ! Μέχρι που το MEGA, σε υποτιθέμενο «ρεπορτάζ» για τις ουρές των συνταξιούχων στις τράπεζες, χρησιμοποίησε έναvideo με δύο γριές μπροστά σε ένα AΤΜ, το οποίο διαδραματίζεται στην Αφρική!!! Το βίντεο ανέβηκε στο διαδίκτυο προκαλώντας την θυμηδία κάθε πικραμένου. Αυτές τις μέρες, βλέποντας τα βρωμοκάναλα, αναγκαστικά λόγω των εξελίξεων, αν και η ύπαρξη της ΕΡΤ αποκαθιστά τη χαμένη μου τιμή ως δημοσιογράφου, έχω ευχαριστηθεί βρίσμο και μούντζωμα. Όταν μάλιστα είμαι μαζί με μια φίλη μου, το φχαριστιόμαστε καλύτερα… Κάποιες φορές όταν είμαι μόνη μου μου έρχεται να πετάξω την παντόφλα μου στη μικρή οθόνη, αλλά την τελευταία στιγμή συγκρατιέμαι γιατί δεν έχω λεφτά για να πάρω καινούργια.

Όσοι από σας έχετε κουραστεί  να βρίζετε και να μουτζώνετε, κλείστε το βρωμοκούτι και δείτε μια συγκλονιστική ταινία που νομίζεις ότι είναι φτιαγμένη για τις μέρες που περνάμε, στην οποία αποδεικνύεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Είναι η ταινία του Σίντνεϋ Λιούμετ «Το Δίκτυο» ( The Network), παραγωγής  του 1976, η οποία διαδραματίζεται στην Αμερική της οικονομικής κρίσης του 1930.  


Σύμφωνα με το σενάριο, ο Χάουαρντ Μπίαλ (Πίτερ Φιντς), εκφωνητής του δελτίου ειδήσεων για το Αμερικανικό κανάλι UBS, πληροφορείται για την απόλυσή του από το φίλο του Μαξ Σουμάχερ (Γουίλιαμ Χόλντεν). Η ακροαματικότητα του δελτίου του έχει αρχίσει από καιρό να φθίνει και ο νέος πρόεδρος του καναλιού Φρανκ Χάκετ (Ρόμπερτ Ντιβάλ) πιστεύει ότι πρέπει να αντικατασταθεί από κάποιον νεότερο.
Έτσι ο Μπίαλ έχει στη διάθεση του δύο εβδομάδες για να αφήσει το κανάλι. Τα δεδομένα όμως αλλάζουν όταν ο Μπίαλ, πληροφορώντας το κοινό για την απόλυσή του, αποκαλύπτει ότι πρόκειται να αυτοκτονήσει στον αέρα αφότου εκφωνήσει το τελευταίο του δελτίο για το UBS. Μετά απ' αυτό η απόλυσή του είναι άμεση και μόνο μετά από την παράκληση του Σουμάχερ επιστρέφει για μια ακόμη τελευταία φορά ώστε να αποχαιρετήσει το κοινό του.

Ο Μπίαλ ξεσπάει μπροστά στην κάμερα , κραυγάζοντας:
«Επειδή 62 εκατομμύρια Αμερικάνοι με ακούτε αυτή τη στιγμή. Επειδή λιγότερο του 3% από εσάς διαβάζει βιβλία. Επειδή λιγότεροι από 15% διαβάζουν εφημερίδες. Επειδή η μόνη αλήθεια που ξέρετε είναι αυτή που παίρνετε απ’ αυτό το κουτί. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια ολόκληρη γενιά... που δεν ξέρει τίποτε άλλο εκτός από όσα βγαίνουν απ’ αυτό το κουτί! Αυτό το κουτί είναι το Ευαγγέλιο. Η απόλυτη αποκάλυψη. Αυτό το κουτί φτιάχνει ή χαλάει προέδρους, πάπες, πρωθυπουργούς. Αυτό το κουτί είναι η πιο απίστευτη, διαβολεμένη δύναμη αυτού του άθεου κόσμου... και αλίμονο μας αν ποτέ πέσει στα χέρια των λάθος ανθρώπων! ...Γι’ αυτό ακούστε με! Ακούστε με! Η τηλεόραση δεν είναι η αλήθεια! Η τηλεόραση είναι ένα καταραμένο λούνα παρκ!»

 «Δεν χρειάζεται να σας πω ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Όλοι το γνωρίζουν αυτό. Έχουμε οικονομική ύφεση. Όλοι είτε δεν έχουν δουλειά είτε φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Το δολάριο έχει πέσει στην αξία μιας δεκάρας. Τράπεζες φαλιρίζουν. Μαγαζάτορες έχουν όπλα πίσω απ’ τον πάγκο. Τυχοδιώκτες ξεχύνονται στους δρόμους. Κανείς δεν μοιάζει να ξέρει τι να κάνει και δεν υπάρχει ένα τέλος σ’ αυτό. Ξέρουμε ότι ο αέρας που αναπνέουμε και το φαΐ που τρώμε είναι χάλια. Καθόμαστε μπροστά στις τηλεοράσεις μας ενώ κάποιος εκφωνητής μας λέει... ότι σήμερα είχαμε 15 ανθρωποκτονίες και 63 βίαια εγκλήματα... λες και έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα! Ξέρουμε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ακόμα χειρότερα, είναι τρελά! Παντού τα πάντα έχουν τρελαθεί, και δεν βγαίνουμε πια έξω. Καθόμαστε στο σπίτι. Σιγά σιγά ο κόσμος στον οποίο ζούμε μικραίνει. Το μόνο που λέμε είναι, «Σας παρακαλώ. Αφήστε μας έστω ήσυχους στα σαλόνια μας. Αφήστε με να έχω την τοστιέρα μου, την τηλεόρασή μου, τις ζάντες αλουμινίου μου. Δεν πρόκειται να πω τίποτα. Απλά αφήστε μας ήσυχους.»


Εγώ δεν σας αφήσω ήσυχους. Θέλω να θυμώσετε! Δεν θέλω να διαμαρτυρηθείτε ή να βανδαλίσετε. Μην γράψετε στον γερουσιαστή σας. Δεν ξέρω τι να σας πω να γράψετε. Δεν ξέρω τι να κάνετε με την οικονομική ύφεση, τον πληθωρισμό... τους Ρώσους, τα εγκλήματα στους  δρόμους. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πρώτα πρέπει να θυμώσετε! Πρέπει να πείτε: «Είμαι άνθρωπος, γαμώτο! Η ζωή μου έχει αξία!» Γι’ αυτό θέλω να σηκωθείτε. Θέλω να σηκωθείτε όλοι απ’ τις καρέκλες σας. Θέλω να σηκωθείτε και να πάτε στο παράθυρο... ανοίξτε το, βγάλτε τα κεφάλια σας έξω και φωνάξτε... «Είμαι εξοργισμένος και δεν θα το ανεχτώ άλλο!»


Η κρίση της κοινωνίας, αλλά και των ανθρώπινων αξιών, υπήρξαν ανέκαθεν αγαπημένα θέματα του Σίντνεϊ Λουμέτ. Ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς σκηνοθέτες όλων των εποχών, που στην πλούσια καριέρα του μας χάρισε ανεξίτηλα κινηματογραφικά διαμάντια, που θα κοσμούν για πάντα το πάνθεον της έβδομης τέχνης.


Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.