Ζούμε δυο ζωές

Και ξαφνικά είσαι 40… Και προσπαθείς να θυμηθείς γιατί σε τρόμαζε αυτή η ηλικία αλλά δε θυμάσαι. Νιώθεις καλά. Πολύ καλά. Μάλλον ποτέ δεν ένιωθες καλύτερα! Ολα έχουν αλλάξει. Τόσο πολύ που όλα ξαναρχίζουν.
Ξαφνικά δεν ξαναρωτάς “ποιος είμαι?”, ” ποιος θέλω να είμαι?”, “ποιος θα γίνω?”. … Απλά είσαι. Και είναι τόσο σαφές το σχήμα σου που δε γίνεται να περάσει απαρατήρητο, δε γίνεται να μη το νιώθεις σε κάθε σου νεύρο, σε κάθε σου κύτταρο, σε κάθε σου λέξη, στον τρόπο που η χροιά της φωνής σου χρωματίζεται από το εσωτερικό σχήμα Σου.
Ξαφνικά δεν είσαι πολλοί άνθρωποι σε ένα σώμα που συγκρούονται, παλεύουν, διεκδικούν. Είσαι το αποτέλεσμα αυτής της διεκδίκησης.
Ξαφνικά, ξέρεις τι θέλεις. Ξέρεις και τι δεν θέλεις. Ό,τι δε σου ταιριάζει, το αφήνεις να φύγει απαλά, ήπια, εύκολα. Γιατί δε το θέλεις πια. Δίνεσαι με πάθος σε όσα κράτησες, σε όσα έμειναν και σε όσα θα έρθουν. Με τόσο πάθος που ούτε φανταζόσουν ότι έχεις μέσα σου. Γιατί ξέρεις πια πως δεν είσαι αθάνατος ούτε άτρωτος. Αλλά είσαι δυνατός. Δεν κυνηγάς πια στόχους μακρινούς, δεν κοιτάς τα Θέλω σου από μακριά. Τώρα τους αγγίζεις. Και ξέρεις πως ό,τι δεν άγγιξες δεν πειράζει καθόλου γιατί δεν είναι πια σημαντικό. Τώρα θέλεις να χαϊδέψεις άλλα, καινούρια. Όχι να τα χαϊδέψεις, να τα αρπάξεις θέλεις! Πράγματα που δεν ήξερες πως υπάρχουν. Δεν ήσουν έτοιμος να τα δεις. Τώρα μπορείς να κοιτάξεις μέσα τους βαθιά, να ακούσεις να μυρίσεις κάθε πτυχή και κάθε χαραμάδα στο λαβύρινθο της ζωής. Δεν προσπερνάς τίποτα βιαστικά. Δεν αφήνεις να σου ξεφύγει η στιγμή, ξέρεις πως είναι μοναδική. Όλα εκείνα που έμοιαζαν μικρά και ασήμαντα ξαφνικά βλέπεις πως είναι μεγάλα, σπουδαία, σου μιλάνε και συ τα ακούς με ένα χαμόγελο γιατί δεν είχες καταλάβει μέχρι τώρα πόσο υπέροχα μαγική είναι η ζωή.
Δεν κυνηγάς πια το Αύριο. Με το Παρελθόν έχεις συμφιλιωθεί. Μα το Τώρα… το Τώρα είναι το αλώνι σου. Τώρα θερίζεις και τώρα σπέρνεις, εδώ, ετούτη τη στιγμή που είσαι στη μέση. Στη μέση όσων πέρασαν και όσων έρχονται. Το φροντίζεις και σου δίνει τα δώρα του κάθε στιγμή.
Δε φοβάσαι πια να ζήσεις. Δε φοβάσαι το Άγνωστο, δε φοβάσαι να χάσεις, ξέρεις πώς είναι. Τώρα ζεις με αληθινή Τόλμη. Οχι την τόλμη της άγνοιας ή της βιασύνης. Την τόλμη της επίγνωσης πως για να ζήσεις τη ζωή στο έπακρο πρέπει να ρισκάρεις. Ναι, ίσως φοβάσαι τον θάνατο περισσότερο από πριν. Όμως αυτός ακριβώς ο φόβος γίνεται η καύσιμη ύλη στη φωτιά σου. Ποτέ η φωτιά σου δεν ήταν τόσο ζωντανή και καθαρή. Ακτινοβολείς το Είναι σου παντού με έναν τρόπο φυσικό, χωρίς προσπάθεια και χωρίς σκοπό.
Κοιτάζεις τους ανθρώπους και για πρώτη φορά τους βλέπεις πραγματικά. Ξέρεις πως είναι σημαντικοί. Ειδικά εκείνοι που είναι κοντά σου. Και ξέρεις και γιατί ο καθένας είναι σημαντικός. Ξέρεις πως χωρίς αυτούς είσαι μισός.
Όλες οι Έννοιες ολοκληρώνονται. Δεν είναι πια Έννοιες, έχουν μέσα σου ρίζες και κλαδιά. Ο έρωτας, η αγάπη… ποτέ δεν ήταν τόσο έντονα.

Ξαφνικά ομορφαίνεις! Γιατί έτσι θέλεις να είσαι. Νιώθεις όμορφος, και θέλεις να φαίνεται αυτό. Και φαίνεται. Ποτέ δεν ήσουν τόσο όμορφος. Ποτέ δεν ήταν τόσο σημαντική η “ομορφιά”. Μέχρι εχθές νόμιζες πως η ομορφιά ακολουθεί τη νιότη. Και έκανες λάθος. Η ομορφιά ακολουθεί εκείνον που θέλει να είναι όμορφος. Νόμιζες και πως η νιότη είναι θέμα αριθμών, ηλικίας. Κι άλλο λάθος! Τώρα το βλέπεις. Η νιότη και η ομορφιά είναι σκλάβες σου, σε ακολουθούν όσο τις θέλεις κοντά σου. Έχεις μέσα σου ένα μαγικό ραβδάκι που ό,τι αγγίζεις το κάνει όμορφο. Είναι η αγάπη σου για Ζωή.


Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.