Η πρώτη μου φορά

Με αφορμή το κλεμμένο σποτάκι του Ποταμιού (βλ. πρωτότυπο) θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την πρώτη φορά που πήγα να ψηφίσω. 
Είχαμε πάει με δύο αυτοκίνητα - εγώ, οι γονείς μου, η αδερφή μου με τον γαμπρό μου και η γιαγιά.
Η γιαγιά είχε ήδη τον φάκελο με το ψηφοδέλτιο στην τσάντα της καθώς ψήφιζε παραδοσιακά Νέα Δημοκρατία. Το μόνο πεδίο προβληματισμού της θα έλεγε κανείς πως έγκειτο στο πού θα βάλει το σταυρό της, αλλά αυτό μάλλον ήταν δουλειά του πατέρα μου. 
Ο πατέρας μου ήταν κι αυτός για πολλά χρόνια νεοδημοκράτης, ενώ τον θυμάμαι πάντα να λέει με καμάρι πως ο Παπαδόπουλος έφτιαξε τους δρόμους. Από τότε βέβαια που ξεβολεύτηκε στράφηκε προς το Λα.Ο.Σ., ενώ στις τελευταίες Εκλογές έχω την αίσθηση πως ψήφισε Χρυσή Αυγή. Παρόλα αυτά μέχρι και σήμερα κάθε μεσημέρι παρακολουθεί ανελλιπώς την εκπομπή του Καρατζαφέρη. Σε εκείνες τις Εκλογές ωστόσο ψήφισε τον υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας καθώς ήταν ο μόνος ο οποίος φαινόταν να μπορεί να βολέψει εμένα, την αδερφή μου και τον γαμπρό μου σε κάποια δουλειά. 
Η μητέρα μου αποφάσιζε πάντοτε την τελευταία ημέρα πού θα δώσει την ψήφο της αν και στις κρίσιμες αναμετρήσεις - δηλαδή στις βουλευτικές Εκλογές - υπερίσχυε η άποψη του πατέρα μου. Οι εναλλακτικές της ήταν πάντα μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τα υπόλοιπα κόμματα, με εξαίρεση το ΚΚΕ, της ήταν παντελώς άγνωστα. Σε εκείνες τις Εκλογές έδειξε σύνεση και ψήφισε κι αυτή Νέα Δημοκρατία. 
Ο γαμπρός μου κι η αδερφή μου, τουλάχιστον από τότε που παντρεύτηκαν, πρέπει να ψηφίζουν πάντα το ίδιο. Σε εκείνες τις Εκλογές πρέπει να ψήφισαν κι αυτοί τον υποψήφιο δήμαρχο της ΝΔ. Το συμπέρασμά μου βγαίνει από το μένος που έδειξαν για τον συγκεκριμένο υποψήφιο στις επόμενες Εκλογές. 
Θυμάμαι να αντιδικώ με τη μητέρα μου για το κατά πόσο είναι σωστό να μου επιβάλουν τι θα ψηφίσω. Με τον πατέρα μου δε θυμάμαι να μιλήσαμε. Ο ίδιος πάντα φαινόταν να αρκείται σε μία ουδέτερη στάση απέναντι στους υπολοίπους, χειραγωγώντας απλώς τη μητέρα μου η οποία για το καλό μας μας μετέφερε μία άποψη που νόμιζε ότι ήταν δική της. Έτσι λοιπόν, με το τέλος της σύντομης λογομαχίας μου με τη μαμά, αποφάσισα να κάνω κάτι που θα αναδείκνυε την ανεξαρτησία μου, ψήφισα ΚΚΕ. Κοίταξα το ψηφοδέλτιο και μεταξύ των ονομάτων βρήκα το όνομα μίας γυναίκας, το σταύρωσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Τον δεύτερο σταυρό που δικαιούμουν θυμάμαι πως τον έδωσα σε κάποιον με ποντιακό επίθετο. 
Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά. Η ιστορία μου βέβαια δεν ενδείκνυται για σοβαρά πολιτικά συμπεράσματα - τουλάχιστον όχι για τη δική μου επιλογή - καθώς από τότε έχω αναθεωρήσει πλήρως τις απόψεις μου σχεδόν για τα πάντα κι έτσι δε νοιώθω πως πρέπει να απολογηθώ ή να εξηγήσω κάτι σε κανέναν.
Όπως και να ‘χει πάντως, κανείς μας δε φαίνεται να έμεινε ευχαριστημένος από την επιλογή του σε εκείνες τις Εκλογές… κανείς εκτός από τη γιαγιά.





Απέναντι Όχθη
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.