Η επίδραση της μουσικης στον εγκέφαλο

Είναι δύσκολο να μεγαλοποιήσει κανείς την επίδραση που έχει η μουσική στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ένα απλό απόσπασμα ενός τραγουδιού από το παρελθόν μπορεί να ανακαλέσει αναμνήσεις τόσο ζωντανές όσο εκείνες που γεύτηκε ο Προύστ από το άρωμα της ελαφριάς του τάρτας. Μια μελωδία μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα που κλιμακώνονται από ανείπωτη χαρά μέχρι και βαθιά θλίψη αλλά και να παρασύρει ακροατές σε καταστάσεις πατριωτικής έξαρσης ή θρησκευτικού παραληρήματος – για να μην αναφερθούμε στην παροιμιώδης ικανότητά της να εξημερώνει το άγριο θηρίο…
Αλλά παρά την αξιοθαύμαστη επιρροή της μουσικής στην ανθρώπινη υπόσταση, οι επιστήμονες έχουν αφιερώσει λίγο χρόνο προσπαθώντας να ερμηνεύσουν για πιο λόγο κατέχει τόσο μεθυστική δύναμη. «Τείνουμε να προσομοιάζουμε τη μουσική με ένα έργο τέχνης ή με ένα πολιτιστικό έμβλημα», σημειώνει ο Ρόμπερντ Ζατόρ, ένας νευροεπιστήμονας του Πανεπιστημίου Μακγκίλ στο Μόντρεαλ, «αλλά είναι η πολυσύνθετη ανθρώπινη συμπεριφορά που χρήζει περισσότερο επιστημονικής μελέτης από κάθε άλλη».
Γι’ αυτό το λόγο ο Ζατόρ προσέφερε την αρωγή του στην διοργάνωση ενός συνεδρίου με θέμα, «Η Βιολογική Θεμελίωση της μουσικής», η οποία επιχορηγήθηκε την περασμένη εβδομάδα από την Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης, στην οποία ειδικοί που προέρχονται από διάφορους επιστημονικούς κλάδους από τη νευροεπιστήμη και τη νευρολογία μέχρι τη χαρτογράφηση του εγκεφάλου και τη ψυχολογία συσκέφθηκαν για να ανταλλάξουν σημειώσεις γι’ αυτά που ήδη γνωρίζουν – και, το σημαντικότερο, τι απομένει να μελετηθεί – σε αυτό το μικρό αλλά αναπτυσσόμενο πεδίο.
Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρο είναι ότι η ικανότητα του ατόμου να βιώνει και να αντιδρά σε μουσικά ερεθίσματα είναι βαθιά ριζωμένη στη βιολογία του νευρικού συστήματος. Όσο διάστημα η μουσική τείνει να επεξεργάζεται κατά κύριο λόγο από το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου, ούτε μια ομάδα κυττάρων δε λαμβάνει μέρος σε αυτή τη διεργασία. Διάφορα νευρωνικά δίκτυα ενεργοποιούνται, βασιζόμενα στο εάν κάποιος ακούει μουσική ή παίζει ένα μουσικό όργανο, και αν η μουσική έχει μελοποιηθεί ή όχι.

Ειδικές εγκεφαλικές δυσλειτουργίες μπορούν να επηρεάσουν την αντίληψη της μουσικής με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Πειράματα που έγιναν σε επιληπτικά άτομα πριν δεκαετίες έδειξαν ότι διεγείροντας ορισμένες περιοχές του κροταφικού λοβού και στις δυο πλευρές του εγκεφάλου αφυπνίζονται «μουσικές αναμνήσεις» – ζωντανές απαλές μελωδίες όπου οι ασθενείς είχαν ακούσει χρόνια νωρίτερα. Οι κακώσεις στον κροταφικό λοβό μπορούν να καταλήξουν στη λεγόμενη μουσικογενή επιληψία, μια εξαιρετικά σπάνια μορφή δυσλειτουργίας τα συμπτώματα της οποίας αναπαράγονται από τον ήχο της μουσικής. Ο αυτισμός συνθέτει ένα ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο. Άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση είναι διανοητικά καθυστερημένοι, παρόλα αυτά οι πιο πολλοί από αυτούς είναι επαγγελματίες μουσικοί? ενώ άλλοι είναι «μουσικά τέρατα» που κατέχουν εντυπωσιακό ταλέντο.
Το αντίθετο είναι αληθές με λιγότερο από το 1% του πληθυσμού να πάσχει από αμουσία ή από αληθινή μουσική κώφωση. Δεν μπορούν κυριολεκτικά να ξεχωρίσουν μια μελωδία, για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι αδυνατούν να διακρίνουν τη μια μελωδία από την άλλη – και είναι ανίκανοι να επαναλάβουν ένα τραγούδι (παρόλο που νομίζουν ότι το λένε σωστά). Ακόμη και οι πιο απλές, δημοφιλείς μελωδίες 

Πηγή

Απέναντι Όχθη

Διαβάστε επίσης :Μουσικοθεραπεία.Ημουσική ως φάρμακο
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.