Από το εγώ στο εμείς

Ζούμε σε έναν κόσμο που μέχρι χτες λάτρευε την απεριόριστη κατανάλωση ως θεμέλιο του υλιστικού προσανατολισμού του. Σήμερα νοσταλγεί τις μέρες αυτής της γυαλιστερής ψευδαίσθησης και μόλις φτάνει στην απελπισία της προσμονής ενίοτε αυτοκτονεί.
 Σ' αυτήν την σκοτεινή στιγμή γεννιέται η ελπίδα. Πάντα έτσι συνέβαινε. Πάντα μέσα στο βαθύ σκοτάδι, γεννιέται το φως. Τη στιγμή που ο λεγόμενος σύγχρονος πολιτισμός καταρρέει, άνθρωποι μεμονωμένοι για την ώρα, ξυπνάνε σιγά σιγά από τον λήθαργο του υλισμού ενθυμούμενοι σιγά σιγά μνήμες του παρελθόντος.
 Οι ίδιες οι περιστάσεις μέσα από την αμείλικτη δυναμική τους εξαφανίζουν μπροστά στα μάτια μας “μύθους” του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου που μέχρι πριν λίγο καιρό φαίνονταν να αποτελούν τους πιο σταθερούς πυλώνες του πολιτισμού. Ένας από αυτούς, ο μύθος της “προόδου”. Μια γραμμή που σταθερά ανοδικά ανεβαίνει κρατώντας τον τρόπο ζωής μας πάντα στην κορυφή.
 Η γραμμή αυτή έσπασε. Περάσαμε το σημείο καμπής. Τώρα πια κατεβαίνει. Ξαφνικά ένα φαινόμενο που προκαλεί έκπληξη στον αδαή. Όχι όμως και σε αυτόν που περίμενε και προετοιμαζόταν. Ο ένας ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπος με το επερχόμενο τέλος, ενώ ο άλλος βλέπει την αρχή ενός καινούριου κύκλου. Για τον πρώτο το αδιέξοδο είναι αναπόφευκτο, για τον άλλο μια νέα ακτίνα φωτός γεννιέται.
 Η ανθρωπότητα σήμερα κοιτάει το μέλλον με φόβο. Ένα κομμάτι της βλέπει τον κόσμο να αλλάζει με έναν τρόπο απρόσμενο, ανεξέλεγκτο και μη προβλέψιμο και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διατηρήσει το γνωστό παρελθόν. Αγκιστρωμένη στην συνήθεια οδηγείται τελικά μέσω του άγχους στην αρρώστια και τον θάνατο.
 Ένα άλλο ρέπει προς την τελεολογία. “Ήρθε το τέλος του κόσμου” φωνάζουν. Γράφουν βιβλία, κάνουν ταινίες, μιλάνε για κάτι που όσο κι αν θέλουν ποτέ δεν εμφανίστηκε σε καμιά ιστορική φάση της ανθρωπότητας με τέτοιο καθολικό τρόπο που θέλουμε να το φανταστούμε σήμερα.
 Βασικό χαρακτηριστικό και των δύο τύπων είναι το ότι ψάχνoyn μια έξοδο διαφυγής είτε προς το παρελθόν, είτε προς ένα μέλλον που θα ξεφύγει από την ανάγκη του “τώρα”. Τώρα πρέπει να νικήσει τους φόβους, τώρα θα πρέπει να αποκτήσει Ταυτότητα. Τώρα πρέπει να δει και να αναγνωρίσει ποιες ιδέες και αντιλήψεις είναι δικές τους και ποιες τις οικειοποιήθηκε μέσα από την κοινωνική διαμόρφωση.
 Ιστορικά ο πολιτισμός μας δεν αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση μια και ακολουθεί, όπως και όλοι οι άλλοι, το εξελικτικό βιορυθμό της Φύσης. Αυτός είναι που τον οδηγεί προς το τέλος του, μη έχοντας πια να προσφέρει περισσότερη αυτοπραγμάτωση στα άτομα που τον απαρτίζουν.
 Μάλιστα αν ψάχναμε στην Ιστορία με ένα καθαρό μάτι, μπορεί να βρίσκαμε αρχαίους πολιτισμούς, των οποίων ο απόηχος φτάνει μέχρι τις ημέρες μας και το στίγμα υπήρξε καθοριστικό για την ανθρωπότητα, όπως ο κλασσικός Ελληνικός και ο Ρωμαϊκός για να αναφέρουμε δύο παραδείγματα.
 Σήμερα αντιλαμβανόμαστε τον πολιτισμό περισσότερο ως “παραγωγό” αγαθών και με απόλυτο υλικό προσδιορισμό. Αυτή είναι και η ρίζα της σημερινής “κρίσης”. Ο άνθρωπος ως οντότητα, ως δημιουργός, ως στοχαστής, ως καλλιτέχνης δεν είναι το κέντρο.
 Τα πάντα προσδιορίζονται και προσμετρώνται από το υλικό αποτύπωμα. Τι παράγουν, πόσα μας βάζουν στην τσέπη.
 Ερμηνεύουμε το “είμαι” μέσα από το “έχω”. Με αυτό το πρίσμα ερμηνεύουμε και όλη την ιστορική πορεία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα όπου κατά τον Comte, πατέρα του “θετικισμού” φτάσαμε στην κορωνίδα της εξέλιξης.
 Μας φαίνεται έτσι αδιανόητο, ενώ η ατμομηχανή υπάρχει από το 1 μ.Χ. αιώνα να μην αξιοποιείται παρά μόνο τον 18ο και μετά.
 Όλη αυτή η τεχνολογική προσήλωση, έδωσε μεν στον άνθρωπο δυνατότητες ελέγχου και χειρισμού του φυσικού περιβάλλοντος. Τον στέρησε από την “εσωτερική' θέση, και γνώση γύρω από την φύση της ύπαρξης. Έτσι κατακλύζεται από υλικό “έχειν” και ταυτόχρονα ζει σε μia ψυχική έρημο, όπου καθώς γίνεται όλο και πιο σκληρή λόγω της κατάπτωσης του πολιτισμού, τον οδηγεί εξασφαλισμένα στην κατάθλιψη, την αρρώστια και εν τέλει την τρέλα. Η κρίση δεν είναι “υλική” όπως νομίζουμε. Η “κρίση” είναι πνευματική και κρίση υπόστασης.
 Η απώλεια της “πνευματικής ταυτότητας” ένας όρος που το νόημά του πρέπει να ανακαλυφθεί από τον καθένα προσωπικά, μας οδηγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην αίσθηση του “τέλους” του “κόσμου”. Υπάρχει άραγε διέξοδος σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο;
 Πιστεύουμε ναι.
 Το τέλος, το οποίο μεγάλο μέρος των ανθρώπων σήμερα διαισθάνεται, δεν είναι το τέλος “του κόσμου” αλλά το επερχόμενο τέλος “ενός κόσμου” κατά τον René Guénon (The Crisis of the Modern World” René Guénon, Publ. Sophia Perennis Hillsdale NY, 2001, first edition 1942). Αν αυτός ο αέναος πολιτισμός αποτελεί το μοναδικό σημείο αναφοράς για κάποιους και αυτό τείνει στο τέλος μιας “εποχής” ή ενός ιστορικού κύκλου που θα μπορούσε κάλλιστα να συμβαδίζει με το τέλος ενός “κοσμικού κύκλου” όπως αναφέρουν όλες οι “εσωτερικές παραδόσεις”. Αυτό είναι η φυσική εξέλιξη και όλα υπόκεινται σε αυτήν την διαδικασία.
 Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα η τελεολογική αντίληψη της “καταστροφής” αντικαθίσταται από την συνεχή αναγέννηση και την πορεία προς την “πνευματική” πραγμάτωση. Το υλικό παύει να είναι “ουσιώδες” παρά μόνο απαραίτητο για την υποστήριξη της φυσικής ύπαρξης. Δεν αποδίδει πια “ταυτότητα” στον χρήστη μια και αυτός δημιουργεί την ταυτότητα αντλώντας δύναμη και ιδέες από την ανώτερη φύση του. Έτσι το “σκοτάδι” μετατρέπεται σε “φως”. Ο άνθρωπος ως δημιουργός και ρυθμιστής του πολιτισμού αντλεί δύναμη, αγάπη, και ικανότητα να γεννάει καινούριες μορφές όταν η ιστορική αναγκαιότητα το απαιτήσει. Όχι όποιες τυχαίες μορφές, αλλά αυτές που η νέα πνευματική ταυτότητα απαιτεί. Αυτή πηγάζει μέσα από την “αρχαία γνώση και παράδοση”. Στον σύγχρονο άνθρωπο μοιάζει ένα σύνολο από μύθους που δημιουργούνται από την άγνοια του ανθρώπου για τον κόσμο που τον περιβάλλει. Αυτή όμως δεν είναι παρά η ερμηνεία επηρεασμένη από τον “θετικισμό” της εποχής μας που απορρέει από έναν εγωκεντρικό άνθρωπο που πολύ θα ήθελε να είναι το καλύτερο δημιούργημα, αποφεύγοντας να βρει την πραγματική του θέση στην ιστορία και να συνεισφέρει στο σύνολο της ανθρώπινης εξέλιξης προς την τελείωση με τον δικό του δημιουργικό τρόπο. Όντας ανίκανος να δημιουργήσει κάτι σύμφωνο με την ανώτερη φύση του απαξιώνει οτιδήποτε δεν αντιλαμβάνεται, οδηγώντας έτσι τον εαυτό του στην άγνοια και την βαρβαρότητα που σταθερά βλέπουμε να εξαπλώνεται γύρω μας.
 Μέσα από την καταστροφή, θα οδηγηθούμε στην ωριμότητα. Όσοι κατάφεραν να εντρυφήσουν στην “Παράδοση” και με αυτό εννοούμε την αρχαία γνώση όχι ως ένα σύνολο θρύλων αλλά ως ένα σύστημα γνώσεων ικανό να μας οδηγήσει μέσω της βίωσης στην ένωση με την ανώτερη φύση μας, με τρόπο ζωντανό στο σήμερα θα οδηγηθούν στην σύνθεση του αρχαίου με το σύγχρονο, του πνευματικού με το υλικό, γεννώντας έτσι τον “Νέο Άνθρωπο”, τον Homo-Novus που θα στέκεται πάνω στη Γη κρατώντας όμως στα χέρια του τον Ουρανό.
 Η καρδιά του ακτινοβολεί Φως και Ενώνει αντί να χωρίζει. Οι διαφορές της μορφής δεν αποτελούν απειλή για αυτόν αλλά διαφορετική εκδήλωση της ίδιας Ουσίας.
 Δεν φοβάται να αγαπήσει και αισθάνεται τον ζωντανό πλανήτη σαν κομμάτι του εαυτού του. Η εσωτερική του αντίληψη κάθε άλλο παρά τον εμποδίζει να διαμορφώσει τον κόσμο του πάνω σ' αυτό τον ζωντανό πλανήτη με τον μεγαλύτερο σεβασμό γι' αυτόν αλλά και χωρίς να εθίζεται από την ευκολία του.
 Η τεχνολογία του είναι απλά η προέκταση του χεριού του, όχι η αντανάκλαση της εσωτερικής ζωής του. Ξέρει ότι η έμπνευση και η δημιουργία είναι εκδηλώσεις της ανώτερης φύσης του. Αυτές αναζητά και αυτές προσφέρει στον πολιτισμό, του οποίου είναι ενεργός συμμέτοχος. Έτσι μεταβαίνει από το Εγώ στο “Εμείς”, παύει να υπάρχει μόνο για να επιβιώνει αλλά ζει για να συμμετέχει και να προσφέρει στο σύνολο. Καθώς αυτή η στάση αποκτάει καθολικό χαρακτήρα, ο πλούτος σε πνευματικό αλλά και υλικό επίπεδο θα ξεπεράσει κάθε τι προηγούμενο που γνώρισε η ανθρωπότητα.
 Ας ονειρευτούμε αυτόν τον νέο άνθρωπο που γεννιέται και ας τον γεννήσουμε πρώτα μέσα μας.



Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.