Ευτυχισμένα χρυσόψαρα σε εύθραυστες γυάλες..

Αρχίζω να τη θέλω… τη Φυγή.
Να βρω ένα νησάκι. Με άγρια ομορφιά το φαντάζομαι, που το καλοκαίρι θα θυμίζει Άνοιξη. Χωρίς internet. Η ίσως και να κάνω την “επανάσταση μου” μέσω internet (χωρίς να την έχω πραγματικά ανάγκη).
Σπιτάκι με κήπο, αυτάρκες, τα λουλουδάκια του, τα μαρουλάκια του, μέλι από το διπλανό λιβάδι. Να ανοίγω τα παράθυρα και το μάτι να συναντάει μόνο νερό και αέρα. Να μην έρχεται ούτε μυρωδιά κοινωνικής-πολιτικής σαπίλας, ούτε και επανάστασης. Να μυρίζω την αλμύρα της θάλασσας και τα λουλούδια του κήπου μου μόνο. Φαντάζομαι παιδιά να παίζουν ανέμελα και ανυποψίαστα στα ήσυχα δρομάκια ενός ευτυχισμένου μικρόκοσμου.
Μα ύστερα αρχίζω και ψηλώνω λίγο, και βλέπω από ψηλά, σαν να είμαι άλλος. Ναι, υπάρχει αυτός ο μικρόκοσμος, είναι όμορφος. Μα βλέπω και κάτι άλλο τώρα. Τη γυάλα. Αυτή η ευτυχία υπάρχει μέσα σε μία εύθραυστη γυάλα. Είμαστε μια ήρεμη οικογένεια, μια ήρεμη γειτονιά σαν ευτυχισμένα χρυσόψαρα μέσα σε λεπτή γυάλα.
Ένα φτερούγισμα της πεταλούδας πίσω, στον κόσμο που άφησα, και η γυάλα πουφ! θα σκάσει σαν να ήταν φουσκίτσα.
Γιατί έφυγα τελικά;….  Έφυγα όταν κουράστηκα. Έπαψα να ελπίζω. Έφυγα όταν
μου τέλειωσε η αισιοδοξία και η δύναμη να παλέψω, να διορθώσω.
Κάποτε τα χαρούμενα παιδάκια θα αρχίσουν να χρειάζονται κάτι παραπάνω από ένα χωμάτινο δρομάκι για να παίζουν. Θα χρειαστούν σχολείο, βιβλιοθήκη, γιατρό, νοσοκομείο, ένα καραβάκι που θα πηγαινοφέρνει την ασφάλεια και τους φίλους τους, δουλειά. Θα τα έχουν τότε αυτά? Όταν ήδη κλείνουν βιβλιοθήκες σε απομακρυσμένες περιοχές, η ιδιωτική καλλιέργεια ποινικοποιείται στα μουλωχτά, και οι ξένες (παν)δυνάμεις απαιτούν οι μικροί πληθυσμοί απλά να μην υπάρχουν;
Πώς θα σώσω τη γυάλα όταν θα κινδυνέψει χωρίς δύναμη, χωρίς αισιοδοξία; Ή ακόμα πιο σωστά, πώς θα την εξαλείψω; Πόσους από τους ανθρώπους που αγαπώ χωράει η γυάλα μου; Και εκείνοι που άφησα πίσω στη φωτιά δε θα με στοιχειώσουν; Μπορεί να υπάρξει ευτυχία όταν οι αγαπημένοι μου ακόμα αναπνέουν εκείνο τον ασφυκτικό αέρα που με έδιωξε; Πόσο όμορφος τελικά και ασφαλής μπορεί να είναι ένας κόσμος με εύθραυστες γυάλες ανάμεσα σε άγριες φωτιές;

Γι’ αυτό θέλω να σταματήσω να τη θέλω… τη Φυγή.

Penny Inwonderland


Απέναντι Όχθη

Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.