Καλλιτέχνης δημιουργεί πορτρέτα από ανθρώπινο DNA που βρίσκει από πεταμένα τσιγάρα και τσίχλες

Όλα ξεκίνησαν από μερικές τρίχες. Η Heather Dewey-Hagborg είχε αρχίσει ήδη να συλλέγει τρίχες με λαστιχένια γάντια από τα δημόσια ουρητήρια στο Penn Station και τις τοποθετούσε σε πλαστικές σακούλες. Μετά διεύρυνε το πεδίο της συλλέγοντας και άλλο «ιατροδικαστικό» υλικό. Καθώς η καλλιτέχνης Heather Dewey-Hagborg ακολουθούσε τη συνήθη διαδρομή μέσω της Ν. Υόρκης για να φθάσει στο σπίτι της στο Brooklyn, καθ’οδόν συλλέγει από τα πεζοδρόμια, από το μετρό, από το λεωφορείο–ακόμα και από μουσεία τέχνης–νύχια, γόπες τσιγάρων και μασημένες πεταμένες τσίχλες.
Φαντάζεστε, πώς την κοιτούν, έτσι; Παρόλο αυτά στην ίδια ερώτηση η ίδια απαντάει ότι οι κάτοικοι της Ν. Υόρκης είναι συνηθισμένοι να βλέπουν παράξενα πράγματα.
Η παλιά όμως αυτή συνήθεια της Dewey-Hagborg έχει έναν άλλο σκοπό από το να προκαλεί απλώς τους περαστικούς. Η 30χρονη υποψήφια διδάκτωρ που σπουδάζει «ηλεκτρονικές τέχνες» στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Rensselaer στο Troy της Ν. Υόρκης από κάθε ένα τετοιο στοιχείο που συλλέγει στο δρόμο, εξάγει το DNA το οποίο και εισάγει για επεξεργασία σε ένα ειδικό πρόγραμμα υπολογιστή και αυτό με τη σειρά του αναπλάθει το πρόσωπο του ατόμου στο οποίο ανήκε η τρίχα, το νύχι, η γόπα από το τσιγάρο ή η τσίχλα που άφησε πίσω του. Ναι, μην ανατριχιάζετε, γιατί γίνεται χειρότερο!
Από αυτές τις εικονικές αναπλάσεις προσώπων μετά η ίδια δημιουργεί τρισδιάστα γλυπτά αυτών των προσώπων χρησιμοποιώντας έναν 3D εκτυπωτή. Η σειρά των έργων της που έχει το όνομα Stranger Visions, (δηλ. σε ελεύθερη μετάφραση, τα πρόσωπα των αγνώστων) δεν είναι τίποτα αλλο από πορτραίτα ανθρώπων σε πραγματικό μέγεθος που κρέμονται από τοίχο. Συχνά δίπλα από το πορτραίτο εκτίθεται και το στοιχείο από όπου προήλθε το δείγμα για την εξαγωγή του DNA και μία φωτοφία από την τοποθεσία εύρεσής του.
Παρ’ όλα αυτά, η καλλιτέχνης έχει κάποια όρια στα στοιχεία που επιλέγει να συλλέξει από τους δρόμους. Αν και θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν στο έργο της δεν συλλέγει για παράδειγμα δείγματα από σάλιο που έχουν φτύσει στο δρόμο ή χρησιμοποιημένα προφυλακτικά. Το πιο βοηθητικό υλικό είναι οι γόπες τσιγάρων καθώς οι καπνιστές εναποθέτουν ένα καλό δείγμα του DNA τους στο φίλτρο του τσιγάρου.


Από τη στιγμή που θα συλλέξει το δείγμα, το πηγαίνει σε δύο εργαστήρια. Αρχικά η ίδια είχε μάθει πώς γίνεται εξαγωγή DNA μαζί με μία τεχνική που ονομάζεται αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (polymerase chain reaction). Η ίδια χρησιμοποιεί τα κλασικά σετ για τη συγκέντρωση του γενετικού υλικού τα οποία και προμηθεύεται από το ιντερνετ για να αναλύσει τα δείγματά της. Αν πρόκειται για μία μασημένη τσίχλα, τότε κόβει ένα μικρό κομματάκι και αυτό σε μικρότερα κομμάτια.
Τοποθετεί τα μικροσκοπικά δείγματα μέσα σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα με ειδικές ουσίες, το βάζει σε φυγόκεντρο έως ότου τα χημικά επιδράσουν με επιτυχία στο διαχωρισμό του DNA. Μετά από αυτό η Dewey-Hagborg συνεχίζει με τηναλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης πάνω στο ίδιο το γενετικό υλικό. Στέλνει το μιτοχονδριακό DNA στο εργαστήριο για να προκύψουν οι αλυσίδες με το γενετικό υλικό και το εργαστήριο δίνει πίσω περίπου 400 σειρές από ζεύγη βάσεων γουανίνης, αδενίνης, θυμίνης και κυτοσίνης.

Από αυτές τις γενετικές αλυσίδες η καλλιτέχνης μπορεί να λάβει πληροφορίες για το γενεολογικό δέντρο του λήπτη, το φύλο του, το χρώμα των ματιών του, την τάση αν υπάρχει για παυσαρκία και άλλα χαρακτηριστικά που αφορούν τη μορφολογία του προσώπου του. Κατόπιν εισάγει αυτές τις παραμέτρους στο πρόγραμμα του υπολογιστή για να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο μοντέλο του προσώπου του λήπτη.
Οι πληροφορίες σχετικά με το γενεολογικό δέντρο κάποιου σου δίνει μία γενική εικόνα για το πώς περίπου μοιάζει κάποιος. Κατόπιν εισάγονται και τα άλλα χαρακτηριστικά μέχρι να δημιουργεί μία ολοκληρωμένη εικόνα η οποία στέλνεται σε ένα εκτυπωτή που τυπώνει τρισδιάστατα για να καταλήξει σε ένα γλυπτό.
Φυσικά δεν υπάρχει τρόπος να μάθουμε κατά πόσο τα γλυπτά αυτά είναι ακριβή στα χαρακτηριστικά τους εφόσον τα δείγματα προέρχονται από ανώνυμους ανθρώπους όπου με δυσκολία μπορεί να γίνει η σύγκριση. Βεβαια θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν περιορισμοί στο πώς τα γονίδια συνδέονται με συγκεκριμένα μορφοπλαστικά χαρακτηριστικά του προσώπου και η επιστήμη βρίσκεται στα αρχικά της στάδια πάνω σε αυτό το θέμα.
Για παράδειγμα η καλλιτέχνης δεν μπορεί να προσδιορίσει την ηλικία ενός ατόμου από το DNA του και μόνο σε αυτό το σημείο και με αυτά τα δεδομένα στα χέρια της. Προς το παρόν ξεκινάει τα μοντέλα σαν σημείο αναφοράς την ηλικία των 25 ετών.


Εκτός από αυτά, το έργο της δείχνει γενικότερα την πρόοδο που έχει επιτευχθεί σήμερα τόσο στη τεχνολογία, όσο και στη γενετική καθώς και στην παρατήρηση ότι ο άνθρωπος αφήνει παντού σχεδόν πίσω του κομμάτι του γενετικού του υλικού. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα δεδομένα. Πρόσφατα η δουλειά της καλλιτέχνιδος βοήθησε στην επίλυση ενός ανεξιχνίαστου εγκλήματος.
«Πάντα μου άρεσαν οι ιστορίες μυστηρίου, αλλά πότε δεν μπορούσα να πάρω ενεργό μέρος σε αυτές,» σημειώνει η καλλιτέχνης. «Με αυτόν τον βρήκα έναν ενδιαφέρον τρόπο να τα συνδυάσω και όπου αυτό με βγάλει».

Πηγή







Απέναντι Όχθη

Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.