Λογαριασμός και αναστεναγμός.


Καταλαβαίνω τώρα, περισσότερο από ποτέ, εκείνο τον απύθμενο αναστεναγμό του πατέρα μου κάθε φορά που γυρνούσαμε απ' έξω και βρίσκαμε στην είσοδο τους λογαριασμούς να μας περιμένουν.
Ο ίδιος αναστεναγμός πολλαπλασιασμένος επί χίλια κι εκείνη η παραίτηση όταν σκίζεις με μένος το φάκελο, κοιτάς το ποσό και μετά τον εαυτό σου στον καθρέφτη του ασανσέρ. Τι κάνω;
Το βιογραφικό μου το έχουν όλες οι επιχειρήσεις της πόλης και της επικράτειας, κάποιες εις διπλούν. Το τηλέφωνό μου τα πρωινά δουλεύει για να παίρνει τηλέφωνα σε αγγελίες.
- Μιλάτε Αγγλικά;
- Βεβαίως.
- Από υπολογιστές γνωρίζετε;
- Φυσικά.
- Έχετε πολύ ωραία φωνή.
- Συγγνώμη;
 " κλικ "
Το σούπερ μάρκετ είναι μια εντελώς νέα εμπειρία. Σαν ταινία τρόμου. Φτάνω στο ταμείο με ανοιχτό πορτοφόλι και ιδρωμένο μέτωπο. Αν ζητήσει πάνω απ' αυτά που έχω, τι ν' αφήσω πίσω;
Σκέφτομαι πως πρέπει να κόψω το κάπνισμα. Σκέφτομαι πως πρέπει να κόψω κάτι απ' τα έξοδά μου. Τι;
Ντρέπομαι να πάρω τηλέφωνο τους δικούς μου και να ζητήσω λεφτά. Δεν το έκανα ποτέ, δεν θα το κάνω τώρα.
- Είσαι εντάξει από λεφτά;
- Ναι, πατέρα.
- Θα σου βάλω ένα εικοσαράκι, δεν μπορώ να βάλω άλλα τώρα.
- Δεν χρειάζεται.
- Χρειάζεται.
- Μπαμπά...
- Είσαι καλά;
- Ναι.
- Ψηλά το κεφάλι.
"κλικ"
Το τηλέφωνο θολώνει. Πατάω το κλείσιμο μηχανικά, αλλά δεν βλέπω μπροστά μου. Θέλω τόσο να σας δω αλλά δεν μου φτάνουν για το εισιτήριο. Το Πάσχα, σκέφτομαι, μια και καλή.





miro

Απέναντι Όχθη

Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.