Χρωστάς και πρέπει να αποδείξεις, αν μπορείς, ότι δεν είναι έτσι


Στο μυαλό των περισσότερων από εμάς, η φορολογία ήταν πάντα ένα δυσάρεστο αλλά απαραίτητο μέτρο που χρηματοδοτούσε κάποια δημόσια αγαθά και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσε μέσω αυτής να γίνει κάποια ανακατανομή του πλούτου.
Πλέον δεν ισχύει τίποτε από αυτά. Τα δημόσια αγαθά: υγεία, παιδεία, μεταφορές, δρόμοι, ενέργεια, υποδομές, κλπ έχουν ιδιωτικοποιηθεί από καιρό, ενώ η ανακατανομή του πλούτου έχει πάρει αντίθετη κατεύθυνση: οι φτωχοί σηκώνουν όλο και περισσότερα φορολογικά βάρη για να ξαλαφρώσουν οι πλούσιοι.
Το θέμα μου όμως είναι άλλο: Θα ήθελα να σχολιάσω την αιφνίδια αλλαγή στις φοροεισπρακτικές μεθόδους.
Μου έκανε εντύπωση όταν πριν κάμποσους μήνες ξεκίνησε η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, μεταξύ αυτών και των ΔΟΥ, παρότι ήταν φανερό ότι έρχονται σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω.
 Τα πράγματα όμως ξεκαθάρισαν από μόνα τους: Επιβάλλεται κεντρικά καιγενικά κάποιο είδος φόρου σε όλους με βάση κάποιες μη φορολογικές βάσεις δεδομένων, άρα, ανεξάρτητα από την ιδιέταιρη φορολογική περίπτωση του καθενός και πρέπει μετά ο κάθε ένας φορολογούμενος να προσπαθήσει να εξαιρεθεί από τον φόρο.
Παράδειγμα 1: Επιβάλλεται το ΕΕΤΗΔΕ μέσω της ΔΕΗ παίρνοντας σαν βάση δεδομένων όλους όσους έχουν παροχή ηλεκτρικού ρεύματος ανεξάρτητα από τα φορολογικά τους στοιχεία. Είναι μετά ευθύνη και κόστος του καθενός να πάει και να αποδείξει ότι δεν είναι δικό του το αντίστοιχο ακίνητο, ότι έχει υπάρξει απλός ενοικιαστής πολλά χρόνια πρίν, ότι πρόκειται για τον πατέρα ή τον παππού του που έχει αποβιώσει, ότι είναι άνεργος και εξαιρείται, κλπ, κλπ. Και όλη αυτή προσπάθεια της απόδειξης ότι δεν χρωστάει πέφτει στον φορολογούμενο που περιμένει σε ατελείωτες ουρές σε ΔΙΑΛΥΜΕΝΕΣ υπηρεσίες για να βρει το δίκαιο του.
Παράδειγμα 2: Επιβάλλεται φόρος αλληλεγγύης, από τον οποίο, βάσει του ίδιου του μνημονιακού νόμου, εξαιρούνται οι άνεργοι. Οι φορολογικές αρχές δεν κάνουν τον κόπο να χρεώσουν το φόρο σε όσους αντιστοιχεί. Τον χρεώνουν σε ΟΛΟΥΣ και είναι μετά ευθύνη και κόστος του κάθε ενός που εξαιρείται να αποδείξει ότι δεν οφείλει. Εδώ όμως η υπηρεσία τον περιμένει στη γωνία: ενώ ο μνημονιακός Νόμος 3986/2011 εξαιρεί ρητά τους ανέργους, η εφορία κυκλοφορεί μια εσωτερική της εγκύκλιο, την ΠΟΛ.1223/13.10.2011, η οποία περιορίζει αυθαίρετα την απαλλαγή στους τελείως ΑΠΟΡΟΥΣ, έτσι όποιος έχει εισόδημα έστω και 1 EUR θεωρείται ότι οφείλει φόρο αλληλεγγύης.
Παράδειγμα 3(είναι σε εξέλιξη): Στέλνεται μια ειδοποίηση σε όσους έχουν κάνει εμβάσματα στο εξωτερικό ότι τα εμβασθέντα ποσά δεν καλύπτονται από τα εισοδήματά τους. Η βάση δεδομένων είναι προφανώς από την Τράπεζα της Ελλάδος και ειδοποιούνται ΟΛΟΙ όσοι έκαναν εμβάσματα ΧΩΡΙΣ να έχει γίνει έλεγχος αν επαρκούν τα εισοδήματά τους. Πρόκειται για την τακτική ΑΠΕ (Άμα πιάσει – έπιασε). Είναι μετά ευθύνη και κόστος του κάθε ενός να πάει στις ίδιες υπερφορτωμένες και διαλυμένες υπηρεσίες και να αποδείξει ότι τα εισοδήματά του καλύπτουν τα εμβάσματα.
Φυσικά, τίποτε από αυτά δεν είναι διαφανές. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε για παράδειγμα, ότι κάποιοι που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα εμβάσματά τους θα φορολογηθούν. Αυτό είναι στη διακριτική ευχέρεια των αρχών που όπως και στη Λίστα Λαγκάρντ θα διαλέξουν αν και ποιους θα κυνηγήσουν.
Κατά τη γνώμη μου όλη αυτή η μεθόδευση, δηλαδή από τη μια μεριά η διάλυση των ΔΟΥ και από την άλλη η κεντρική φορολόγηση βασισμένη σε μη φορολογικά στοιχεία, προέρχεται από ομάδες με μεγάλη εμπειρία σε παρόμοιες φορολογικές επιδρομές και εννοώ ειδικότερα την εμπειρία που έχει το ΔΝΤ που είναι συνηθισμένο να επινοεί τρόπους είσπραξης σε φτωχές χώρες του 3ου κόσμου που δεν έχουν αποτελεσματικό φοροεισπρακτικό μηχανισμό.
Όλα αυτά μας πάνε έναν αιώνα πίσω, σε μια πολύ παρόμοια κατάσταση, οπότε οι τότε “Ευρωπαϊκές δυνάμεις” για να διασφαλίσουν την αποπληρωμή των δανείων που είχαν χορηγηθεί στην Ελλάδα, μας είχαν επιβάλει επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου η οποία ανέλαβε τη διαχείριση των δημοσίων εσόδων. Απουσία, τότε φοροεισπρακτικών μηχανισμών, για την αποπληρωμή των δανείων πήγαιναν τα έσοδα των μονοπωλίων: σπίρτα, φωτιστικό πετρέλαιο, τα έσοδα του λιμένος Πειραιώς, κλπ.
Εύκολα μπορούμε κι εμείς σήμερα να φανταστούμε τη συνέχεια, και να συνειδητοποιήσουμε ότι η άρνηση πληρωμής κάθε είδους φόρου, είναι στις παρούσες συνθήκες μια πράξη αυτοάμυνας απέναντι σε διεθνείς μαφιόζους.

Πηγή


Απέναντι Όχθη

Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.