Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΛΩΤΟΦΑΓΩΝ

http://www.inprecor.gr/wp-content/uploads/2012/04/%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CE%B91-e1335815534609.jpg


Το μικρό γαλατικό χωριό έχει πάει διακοπές.
Οι αυλικοί του Καίσαρα ήρθαν και έταξαν ταξίδι φανταστικό, με όλες τις ανέσεις, all-you-can-eat buffet, κρασί απʼ τη Λουτέτια, τυρί από τους Γότθους, μασάζ και σοκολατοθεραπεία, μέχρι και τους βάρδους του Δήμου να τους διασκεδάζουν. Πολυτέλεια και αφθονία τους είπανε, ότι αρμόζει σε τόσο τρανούς πολεμιστές. Και έτσι, σύσσωμο το γαλατικό χωριό μας, βρέθηκε να πλέει στα ανοιχτά νερά πάνω σε καράβι …εμπορικό!
Αφού απομακρύνθηκαν αρκετά από τη στεριά, τόσο ώστε να μη γνωρίζουν προς τα που πέφτει η πατρίδα, ο καπετάνιος Γιουροπιάν Ενομενόχ κι ο ιδιοκτήτης Δολάριους Δολάριους, τραπεζίτης στη Φοινίκη, τους υπέδειξαν τις θέσεις στα κουπιά λέγοντας ότι τίποτα δεν είναι καλύτερο από λίγη ʽγυμναστικήʼ πριν το φαγητό … σιγά-σιγά, να μη τα πολυλογώ, οι καβγατζήδες μα αγαθοί Γαλάτες, κατάλαβαν πως δεν υπάρχει κρουαζιέρα, και πως το ταξίδι σίγουρα δεν είναι δωρεάν…
Τους πήρε λίγο καιρό μέχρι να το συνειδητοποιήσουν, μα ακόμα κι όταν κατάλαβαν πως έχουν πραγματικά τα πράγματα αισθάνονταν ανήμποροι. Βλέπεις, νομίζοντας ότι πάνε διακοπές, δεν πήραν μαζί τους σταγόνα φίλτρο μαγικό, κι ο Πανοραμίξ  δε δέχτηκε να τους συνοδεύσει. Και καθώς δεν ήτανε λαός θαλασσινός, ακόμη κι αν ʽεξαπέλυανʼ  τον Οβελίξ επάνω στους δυνάστες τους, πάλι πίσω στο σπίτι τους δε ξέραν πως να πάνε.
Όλα αυτά τυχαία σαφώς δεν ήτανε, ο Καίσαρας ήξερε σε ποιους εμπιστεύτηκε αυτή την αποστολή. Έτσι, πάνω στην εύφορη απόγνωση των Γαλατών οι καπετανέοι έσπειραν το φόβο και την εξάρτηση: ʽμας έχετε ανάγκη, χωρίς εμάς είστε χαμένοι…ʼ ʽμόνο εμείς μπορούμε να σας γυρίσουμε πίσωʼ, ʽμόνο εμείς μπορούμε να σας βρούμε τροφήʼ…
… το σχέδιο φαινόταν να δουλεύει μια χαρά και οι πάλαι-πότε αγέρωχοι Γαλάτες έγιναν πειθήνια υπάκουα πλασματάκια, που στέκονταν σούζα στο πρόσταγμα των νέων αφεντάδων τους σαν τους έταζαν  γυρισμό στα πάτρια ʽμετά από αυτό το ένα, εμπορικό ταξίδι ως την Ανατολήʼ.
Ο μόνος που δεν πίστεψε ήταν ο Αστερίξ. Είχε καταλάβει καλά πως οι καπετανέοι δεν είχαν ποτέ πρόθεση να τους γυρίσουν πίσω. Καθόταν σε μια γωνιά στην πλώρη και παρατηρούσε. Στην αρχή ένιωθε περιφρόνηση για τους φίλους του που ξέπεσαν τόσο χαμηλά. Μετά οίκτο και ύστερα, στο τέλος θυμό! Και τότε ακούει ʽτʼ αφεντικάʼ να συνομιλούν:
- ʽΧα χα! Τους τη φέραμε καλά Δολάριους έτσι; Ποιος να το πίστευε ότι οι ανυπότακτοι Γαλάτες που τόσες και τόσες λεγεώνες δεν τους έκαμψαν τελικά θα λύγιζαν μπροστά σε μία κρουαζιέρα;!ʼ
–ʽΝαι, το κοφτερό μυαλό μας αξίζει συγχαρητήρια φίλε μου! Που ναʼ ξεραν ότι σε λίγες μέρες το χωριό τους θα έχει σβηστεί οριστικά από τον χάρτη. Οι μπουλντόζες του Ρωμαϊκού στρατού θα το διαλύσουν και θʼ  αρχίσει η κατασκευή του πολυτελούς θέρετρου για τους αξιωματούχους της Αυτοκρατορίας. Έτσι, και να καταφέρουν κάποτε να επιστρέψουν δε θα έχουν πια που να πάνε. Μεγαλοφυές!ʼ
Ο Αστερίξ πάγωσε. Έτρεξε αμέσως να πει τα νέας στους άλλους μα κανένας δε τον πίστευε –συνομοσιολόγο τον έλεγαν, συκοφάντη και αντιδραστικό. Οι μέρες πέρναγαν βασανιστικά ώσπου σιγά-σιγά άρχισαν κάποιοι να τον ακούνε. Ήταν κι αυτή η αρρώστια βλέπεις που επιτίθεται στους μη θαλασσινούς. Κάποιοι Γαλάτες κατάλαβαν πως αν συνεχίσουν θα αρρωστήσουν όλοι τους και έτσι η απόγνωση τους έφερε κοντά στον Αστερίξ. Μαζί, άρχισαν να ψάχνουν λύσεις και τρόπους να ξυπνήσουν τους υπόλοιπους από το λήθαργό τους.
Ένα βράδυ ο Αστερίξ ανακοίνωσε τα σχέδια τους :
- ʽΣύντροφοι, φίλοι μου καλοί, είμαστε τόσο καιρό εδώ σʼ αυτό το σαπιοκάραβο και η κατάστασή μας πάει από το κακό στο χειρότερο. Στην αρχή μας είπανε θα πάμε ως την Ινδία, τώρα μας λένε Κίνα και μετά ποιος ξέρει που! Κι όσο πιο μακριά πάμε, τόσο πιο μακριά από το σπίτι μας θα είμαστε. Τόσο περισσότερο θα μας λένε ότι τους έχουμε ανάγκη για να μας γυρίσουν πίσω. Οι συνθήκες διαβίωσής μας εδώ πάνω όλο χειροτερεύουνε –τώρα μας ταΐζουνε πια μία φορά τη μέρα, και πολλοί από μας αρρώστησαν ήδη από σκορβούτο. Μας φοβερίζουνε ότι χωρίς αυτούς δε ζούμε, μα εγώ σας λέω ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Είμαστε τόσοι και είναι μόνο οι δυο τους. Θα μάθουμε να ψαρεύουμε και θα ʽχουμε τροφή να φάμε, παραπάνω από ότι μας δίνουν τώρα αυτοί! ʽ
-ʽΚαι σπίτι μας πως θα γυρίσουμε, μας λες;ʼ
-ʽΣήμερα το πρωί είδα γλάρους στον ουρανό, αυτό σημαίνει πως είμαστε κοντά σε στεριά. Θα τους ακολουθήσουμε και θα τη βρούμε! Μόλις αράξουμε θα ψάξω να βρω έναν τίμιο καπετάνιο. Θα ζητήσουμε τις υπηρεσίες ενός καλού ναυπηγού και θα μας πάει σπίτι μας με αντάλλαγμα το καράβι.ʼ
Οι Γαλάτες άρχισαν πια να πιστεύουν ότι υπάρχει διέξοδος και αυτό φαινότανε στη συμπεριφορά τους. Ο καπετάνιος ανησύχησε και μίλησε στον συνεργό του:
-ʽΔολάριους, τι θα κάνουμε; Τους βλέπω να αλλάζουν! Το φίλτρο που ρίχνουμε στο νερό τους λες και δε τους πιάνει… Αν εξεγερθούν την έχουμε βαμμένη!ʼ
-ʽΜην ανησυχείς και έχω σχέδιο. Είμαστε πλέον στα νερά της Καρχηδόνας.  Αύριο πιάνουμε στεριά σʼ ένα μικρό νησί που θαʼ ναι η λύτρωσή μας. Το νησί των Λωτοφάγων! Οι ντόπιοι πάντα έρχονται στην ακτή και καλωσορίζουν τους επισκέπτες με ένα καλάθι φρούτα. Όποιος φάει αυτό το φρούτο ξεχνάει αμέσως ότι σκεφτόταν και γίνεται ένα άβουλο ον. Τους βάζουμε πάλι μέσα στο καράβι και τους έχουμε για πάντα δούλους!ʼ
-ʽΦανταστικό! Και πως το λεν αυτό το φρούτο;ʼ
-ʽ…Εκλογές!ʼ

 Τζέννυ Γκιουγκή

Τζέννυ - Jenny
Share on Google Plus

About apenanti oxthi

Μια άλλη ματιά στην λεωφόρο των πληροφοριών.